مدیریت خلاقیت در مدرسه و تاثیر آن بر تنوع روش های یاددهی–یادگیری

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش مدیریت خلاقیت در مدرسه و تاثیر آن بر گسترش و تنوع روش های یاددهی–یادگیری انجام شده است. در عصر تحولات سریع اجتماعی و فناوری، نظام های آموزشی ناگزیر از بازنگری در رویکردهای سنتی خود هستند و خلاقیت به عنوان محور اصلی این دگرگونی شناخته می شود. این مطالعه با روش مروری‑تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و پایگاه های علمی معتبر شامل ۳۵ منبع فارسی و انگلیسی در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۴ انجام شده است. یافته ها نشان می دهد مدیریت خلاقیت در مدرسه در چهار سطح قابل تحلیل است: سطح فردی (ویژگی های معلم خلاق)، سطح روش های تدریس (کاربست رویکردهای نوآورانه)، سطح محیط یادگیری (ایجاد فضای پویا و تعاملی) و سطح مدیریتی (حمایت ساختاری و فرهنگ سازمانی). تاثیر این مدیریت بر تنوع روش های یاددهی–یادگیری در هشت حوزه شامل یادگیری فعال، تدریس مشارکتی، یادگیری مبتنی بر پروژه، کلاس معکوس، بازی وارسازی، تدریس مبتنی بر فناوری، رویکرد تلفیقی و حل مسئله خلاق شناسایی شده است. نتایج موکد آن است که بین مدیریت خلاقیت و تنوع روش های تدریس رابطه دوسویه و معناداری وجود دارد؛ به گونه ای که خلاقیت محوری در مدرسه، معلمان را به استفاده از روش های متنوع تدریس ترغیب می کند و این تنوع روش ها نیز خود به پرورش خلاقیت در دانش آموزان می انجامد. مهم ترین موانع در این مسیر شامل فشارهای نمره محوری، محدودیت های ساختاری، نبود امکانات، ترس از اشتباه و تسلط رویکردهای سنتی است. در پایان، راهکارهایی برای تقویت مدیریت خلاقیت و گسترش تنوع روش های تدریس ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

مدیریت خلاقیت ، تنوع روش های تدریس ، یاددهی–یادگیری ، مدرسه خلاق ، نوآوری آموزشی