نقش «والدگری آموزشی» در عصر یادگیری ترکیبی

با ظهور عصر یادگیری ترکیبی (Blended Learning) که تلفیقی از آموزش های حضوری و مجازی است، مرزهای سنتی میان مسئولیت های خانه و مدرسه فروریخته و مفهوم نوینی تحت عنوان «والدگری آموزشی» شکل گرفته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی و تبیین نقش والدین در مدیریت، هدایت و پشتیبانی از فرآیندهای یادگیری دانش آموزان در محیط های ترکیبی به روش مروری و با تحلیل اسنادی تجارب نظام های آموزشی پیشرو انجام شده است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که والدین در این عصر از نقش سنتی «ناظر بر تکالیف» به نقش های راهبردی تری همچون «تسهیل گر دیجیتال»، «مدیریت کننده زمان و تمرکز» و «پشتیبان عاطفی-شناختی» تغییر وضعیت داده اند. نتایج واکاوی متون تخصصی حاکی از آن است که موفقیت یادگیری ترکیبی به میزان «سواد دیجیتال والدین» و توانایی آن ها در ایجاد توازن میان آزادی عمل دانش آموز در فضای مجازی و نظارت هدایت گرانه بستگی دارد. همچنین، این مقاله موانعی همچون «اضطراب تکنولوژی در والدین» و «شکاف مهارتی میان نسل ها» را به عنوان چالش های جدی والدگری آموزشی شناسایی کرده و در نهایت، چارچوبی برای توانمندسازی والدین جهت ایفای نقش فعال در زیست بوم یادگیری نوین ارائه می دهد تا از تبدیل شدن خانه به محیطی صرفا نظارتی جلوگیری شده و به محیطی برای «هم سازندگی دانش» تبدیل گردد.

کلیدواژه ها:

والدگری آموزشی ، یادگیری ترکیبی (Blended Learning) ، سواد دیجیتال والدین ، تعامل خانه و مدرسه