بازاندیشی در کیفیت یادگیری دانش آموزان با تاکید بر تلفیق آموزش حضوری و مجازی در مدارس

تحولات فناورانه و گسترش ابزارهای دیجیتال در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با تغییرات بنیادین در شیوه های یاددهی–یادگیری مواجه ساخته است. یکی از مهم ترین پیامدهای این تحولات، گرایش روزافزون مدارس به استفاده هم زمان از آموزش حضوری و مجازی به منظور پاسخ گویی به نیازهای متنوع یادگیرندگان و ارتقای کیفیت یادگیری است. آموزش حضوری به عنوان الگوی سنتی و رایج آموزش، همواره بر تعامل چهره به چهره، ارتباط عاطفی معلم و دانش آموز و نظارت مستقیم بر فرایند یادگیری تاکید داشته است، در حالی که آموزش مجازی با فراهم سازی امکان یادگیری انعطاف پذیر، دسترسی گسترده به منابع آموزشی و بهره گیری از فناوری های نوین، افق های تازه ای را در آموزش مدرسه ای گشوده است. مقاله مروری حاضر با هدف بازاندیشی در مفهوم کیفیت یادگیری دانش آموزان و بررسی نقش تلفیق آموزش حضوری و مجازی در ارتقای آن، به تحلیل و جمع بندی نظام مند پژوهش های داخلی و خارجی انجام شده در این حوزه می پردازد. در این راستا، مطالعات پیشین از منظر ابعاد مختلف کیفیت یادگیری شامل عمق یادگیری، پایداری آموخته ها، انگیزش تحصیلی، تعاملات آموزشی و نقش معلم مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته های این مقاله مروری نشان می دهد که هیچ یک از دو شیوه آموزش حضوری یا مجازی به تنهایی قادر به پاسخ گویی کامل به نیازهای یادگیری دانش آموزان نیستند و رویکرد تلفیقی، در صورت طراحی آموزشی مناسب و برخورداری از زیرساخت های لازم، می تواند زمینه ساز یادگیری معنادارتر، افزایش مشارکت فعال دانش آموزان و بهبود کیفیت فرایند آموزشی شود. بر این اساس، نتایج این مطالعه می تواند راهنمایی علمی برای سیاست گذاران آموزشی، برنامه ریزان درسی و معلمان در جهت اتخاذ رویکردهای نوین و اثربخش در آموزش مدرسه ای فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

کیفیت یادگیری ، آموزش تلفیقی ، آموزش حضوری ، آموزش مجازی ، مدارس