نقش روایت پژوهی در فهم عمیق تر روابط میان آموزش و پرورش و عوامل اجتماعی و فرهنگی

آموزش و پرورش به عنوان نهادی اجتماعی، به شدت تحت تاثیر عوامل اجتماعی و فرهنگی قرار دارد و فهم دقیق این تعاملات نیازمند روش هایی است که بتوانند تجربه های زیسته کنشگران آموزشی را به صورت عمیق و معنادار تحلیل کنند. روایت پژوهی با تمرکز بر بازنمایی داستان ها، خاطرات و تجربه های معلمان، دانش آموزان و سایر عوامل تربیتی، امکان درک چندسطحی از واقعیت های مدرسه را فراهم می سازد؛ واقعیت هایی که اغلب در قالب داده های کمی قابل تبیین نیستند. این پژوهش با هدف بررسی نقش روایت پژوهی در فهم بهتر روابط میان آموزش و پرورش و عوامل اجتماعی و فرهنگی، با رویکرد کیفی و روش روایت پژوهی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد روایت ها می توانند سازوکارهای فرهنگی و اجتماعی موثر بر فرایند یاددهی–یادگیری، هویت حرفه ای معلمان، انتظارات خانواده ها و تعامل مدرسه با جامعه را آشکار کنند و با نمایان ساختن مسائلی همچون طبقه اجتماعی، سرمایه فرهنگی، هنجارهای محلی و ساختارهای قدرت، درک عمیق تری از زمینه های تاثیرگذار بر آموزش ایجاد نمایند. نتایج حاکی از آن است که روایت پژوهی نه تنها ابزاری برای تحلیل تجربیات فردی است، بلکه رویکردی کارآمد برای تولید دانش بومی، بازاندیشی در سیاست گذاری و بهبود عمل تربیتی محسوب می شود و می تواند با تقویت نگاه انسانی و تجربه محور، به ارتقای کیفیت تصمیم گیری های آموزشی و فهم جامع تر از فرآیندهای اجتماعی و فرهنگی در مدرسه کمک کند.

کلیدواژه ها:

روایت پژوهی ، آموزش و پرورش ، عوامل اجتماعی ، عوامل فرهنگی ، تجربه زیسته