تحلیل میزان تاثیر آموزش تلفیقی (Blended Learning) بر یادگیری پایدار دانش آموزان ابتدایی

با گسترش فناوری های دیجیتال و نفوذ روزافزون آن ها در نظام های آموزشی، آموزش تلفیقی (Blended Learning) به عنوان رویکردی نوین که ترکیبی از آموزش حضوری و آموزش الکترونیکی را در بر می گیرد، توجه پژوهشگران و برنامه ریزان آموزشی را به خود جلب کرده است. در دوره ابتدایی، که پایه های یادگیری پایدار و عمیق دانش آموزان شکل می گیرد، بررسی اثربخشی این رویکرد از اهمیت ویژه ای برخوردار است. زمینه پژوهش حاضر بر این فرض استوار است که آموزش تلفیقی می تواند با افزایش تعامل، تنوع در روش های یاددهی–یادگیری و درگیرسازی فعال دانش آموزان، یادگیری پایدار را تقویت کند. هدف این پژوهش، تحلیل میزان تاثیر آموزش تلفیقی بر یادگیری پایدار دانش آموزان دوره ابتدایی و شناسایی ابعاد کیفی این تاثیر از دیدگاه معلمان و تجربه های آموزشی کلاس درس است. روش تحقیق از نوع کیفی و توصیفی است و داده ها از طریق مشاهده آموزشی، بررسی مستندات، و تحلیل تجربه های آموزشی مرتبط با اجرای آموزش تلفیقی گردآوری و توصیف شده اند. تحلیل داده ها به صورت توصیفی–تحلیلی انجام گرفت و الگوهای معنادار در نحوه یادگیری، مشارکت و ماندگاری آموخته ها استخراج شد. نتایج پژوهش نشان می دهد که آموزش تلفیقی با فراهم کردن فرصت های یادگیری متنوع، تقویت یادگیری فعال، افزایش انگیزش و مشارکت دانش آموزان و پیوند بهتر میان محتوای آموزشی و موقعیت های واقعی، نقش موثری در شکل گیری یادگیری پایدار در دانش آموزان ابتدایی دارد. همچنین یافته ها حاکی از آن است که نقش تسهیل گرانه معلم و طراحی هدفمند فعالیت های تلفیقی، عامل کلیدی در موفقیت این رویکرد آموزشی به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

آموزش تلفیقی ، یادگیری پایدار ، دانش آموزان ابتدایی ، پژوهش کیفی