بررسی نقش تاب آوری و معنویت در مقابله با آسیب های روانی ناشی از تشخیص و درمان بیماری های صعب العلاج

زمینه و هدف: ابتلا به بیماری های صعب العلاج، به ویژه سرطان، با آسیب های قابل توجه روان شناختی ناشی از تشخیص و فرایندهای درمان همراه است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش تاب آوری و معنویت در مواجهه با این آسیب ها و شناسایی سازوکارهای روان شناختی موثر بر سازگاری روان شناختی بیماران انجام شد. روش: پژوهش حاضر به شیوهی مروری روایی–تحلیلی و با استفاده از تحلیل تماتیک توصیفی–تفسیری انجام شد. بدین منظور، ۱۲ مطالعهی تجربی مرتبط با بیماران مبتلا به سرطان به صورت هدفمند انتخاب و محتوای آن ها در چند مرحله مرور، مقایسه و تحلیل شد تا الگوهای معنایی مشترک شناسایی و تم های غالب استخراج شوند. یافته ها: تحلیل تماتیک منجر به شناسایی چهار تم اصلی شد: (۱) معنویت و معناسازی به عنوان منبع بنیادین مقابله ای، (۲) تنظیم هیجانی به عنوان سازوکار روان شناختی واسطه ای، (۳) تاب آوری با نقش دوگانهی میانجی و پیامدی، و (۴) پیامدهای سازگارانهی روان شناختی شامل افزایش امید، پذیرش بیماری، بهبود کیفیت زندگی و کاهش پریشانی روان شناختی. نتیجه گیری: یافته ها نشان می دهد که سازگاری روان شناختی بیماران مبتلا به بیماری های صعب العلاج حاصل تعامل پویا میان معنویت، تنظیم هیجانی و تاب آوری است. به کارگیری این چارچوب می تواند مبنای طراحی مداخلات روان شناختی و معنوی متناسب با نیازهای بیماران در بستر مراقبت های درمانی باشد.

کلیدواژه ها:

معنویت ، معناسازی ، تنظیم هیجانی ، تاب آوری ، سازگاری روان شناختی