اصلاح روش های آموزش و تحول در محیط های آموزشی

هدف پژوهش حاضر، تبیین نقش اصلاح روش های آموزش در تحول محیط های آموزشی و ارتقای کیفیت فرآیند یاددهی–یادگیری است. این پژوهش با رویکرد کیفی و به شیوه مروری–تحلیلی انجام شده و داده ها از طریق مطالعه و تحلیل منابع علمی معتبر فارسی در حوزه آموزش، روش های تدریس و محیط های آموزشی گردآوری شده است. روش تحلیل داده ها، تحلیل محتوای کیفی بوده که با بررسی مفاهیم، مولفه ها و مضامین اصلی اصلاح روش های آموزش انجام گرفته است. یافته های پژوهش نشان داد که اصلاح روش های تدریس، از طریق حرکت به سوی رویکردهای یادگیرنده محور، به کارگیری روش های فعال و تقویت تعاملات آموزشی، نقش موثری در ایجاد محیط های یادگیری پویا، انگیزه بخش و مشارکتی دارد. نتایج همچنین حاکی از آن است که تحول محیط های آموزشی صرفا به تغییرات فیزیکی محدود نمی شود، بلکه نیازمند اصلاح نگرش ها، شیوه های تدریس و بهبود کیفیت روابط آموزشی میان معلمان و دانش آموزان است. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که اصلاح روش های آموزش، به عنوان یکی از مولفه های اساسی تحول آموزشی، زمینه ساز ارتقای کیفیت یادگیری، افزایش انگیزه تحصیلی و تحقق اهداف کلان نظام آموزشی می باشد و توجه به آن می تواند نقش مهمی در بهبود عملکرد مدارس و اثربخشی فرآیند آموزش ایفا کند.

کلیدواژه ها:

اصلاح روش های آموزش ، روش های تدریس ، محیط های آموزشی ، تحول آموزشی ، یادگیرنده محوری