هوش مصنوعی و توسعه مهارت های شخصی و اجتماعی در مدارس

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش هوش مصنوعی در توسعه مهارت های شخصی و اجتماعی دانش آموزان انجام شده و تلاش دارد نشان دهد که این فناوری چگونه می تواند کیفیت فرآیندهای تربیتی و یادگیری را تحت تاثیر قرار دهد. مرور منابع نظری و پژوهش های داخلی و خارجی بیان می کند که هوش مصنوعی فراتر از یک ابزار فناورانه، به منزله بستری برای یادگیری عمیق، بازخورد لحظه ای و تحلیل گرانه و همچنین شخصی سازی مسیر رشد دانش آموزان عمل می کند. نتایج ادبیات موجود نشان می دهد که سیستم های هوشمند می توانند با کاهش فعالیت های تکراری معلم و فراهم کردن فرصت های جدید برای یادگیری مشارکتی، به تقویت مولفه هایی همچون اعتماد به نفس، مهارت ارتباطی، تعامل گروهی، خودتنظیمی، حل مسئله و مسئولیت پذیری کمک کنند. در این میان، نقش معلم به عنوان طراح یادگیری، هدایت گر تعاملات و ناظر بر رشد شخصیتی دانش آموز اهمیت اساسی دارد؛ زیرا بهره گیری از هوش مصنوعی تنها زمانی به رشد اجتماعی منجر می شود که استفاده از فناوری در چارچوبی تربیتی و مشارکت محور طراحی گردد. از سوی دیگر، بررسی ها نشان می دهد که اگرچه هوش مصنوعی ظرفیت تقویت تعاملات یادگیری را دارد، اما مصرف افراطی یا استفاده نادرست از آن ممکن است موجب کاهش تعامل انسانی و انزوای دانش آموز شود. در نتیجه، توازن میان فناوری و تربیت انسانی، اصل بنیادین بهره گیری موثر از ابزارهای هوشمند در مدرسه است. در مجموع، پژوهش حاضر تاکید می کند که هوش مصنوعی می تواند به عنوان عاملی تسهیل کننده برای رشد مهارت های شخصی و اجتماعی عمل کند، مشروط بر اینکه مدرسه و معلم نقش فعال و آگاهانه خود را حفظ کنند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مهارت های اجتماعی ، اعتماد به نفس ، تعامل آموزش