نقش آموزه های قرآنی در شکل گیری خودپنداره مثبت در دانش آموزان دوره متوسطه

خودپنداره به مجموعه ای از باورها، ارزیابی ها و تصورات فرد از خود اطلاق می شود و یکی از ارکان اساسی شخصیت انسان است که بر رفتار، انگیزه ها و تصمیمات فرد تاثیر می گذارد. شکل گیری خودپنداره تحت تاثیر تجربیات فردی، تعاملات اجتماعی و انتظارات فرهنگی قرار دارد و خودپنداره مثبت معمولا با اعتماد به نفس، خودآگاهی و موفقیت های تحصیلی و اجتماعی همراه است. در این میان، آموزه های قرآنی با تاکید بر کرامت انسانی، توکل به خداوند، امید به رحمت الهی و خودشناسی، نقش مهمی در شکل گیری و تقویت خودپنداره مثبت دانش آموزان ایفا می کنند. پژوهش های مختلف نشان داده اند که تلفیق آموزه های دینی با برنامه های آموزشی می تواند به بهبود عزت نفس، کاهش اضطراب و افزایش انگیزه تحصیلی در دانش آموزان منجر شود. همچنین، آموزه های قرآنی با تاکید بر اصولی همچون توحید، عدالت، اخلاق، مسئولیت پذیری و احترام به دیگران، چارچوبی جامع برای زندگی فردی و اجتماعی ارائه می دهند و به عنوان راهنمایی برای رفتارهای اخلاقی و اجتماعی عمل می کنند. این مقاله با بررسی مبانی نظری و یافته های پژوهشی موجود، به تبیین نقش آموزه های قرآنی در شکل گیری خودپنداره مثبت در دانش آموزان دوره متوسطه می پردازد.

کلیدواژه ها:

خودپنداره ، آموزه های قرآنی ، عزت نفس ، انگیزه تحصیلی ، دانش آموزان متوسطه