بازخورد حمایت گرانه مبتنی بر هوش مصنوعی و خودتنظیمی یادگیرندگان: رویکردی در روان شناسی تربیتی برای آموزش ترکیبی

پژوهش حاضر در قالب یک مقاله ی نظری-تحلیلی به بررسی نقش بازخورد حمایت گرانه مبتنی بر هوش مصنوعی در ارتقای خودتنظیمی یادگیری در محیط های آموزش ترکیبی می پردازد. ابتدا مفاهیم کلیدی شامل خودتنظیمی یادگیری، بازخورد حمایت گرانه و آموزش ترکیبی تبیین شده و سپس مبانی نظری مربوط به مدل های خودتنظیمی، نظریه های انگیزش (مانند خودتعیین گری) و اصول روان شناسی تربیتی مرور می شود. یافته های مرور ادبیات نشان می دهد ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی (مانند سامانه های بازخورد زنده، ربات های گفتگو) با ارائه راهنمایی های شخصی سازی شده و زمان مند می توانند فرایندهای فراشناختی یادگیرندگان (نظارت، هدف گذاری، انتخاب راهبرد) را تقویت کنند. همچنین ابعاد انگیزشی و خودکارآمدی با استفاده از بازخورد حاوی حمایت عاطفی تقویت می شود. با این حال، چالش هایی مانند وابستگی بیش از حد به سامانه ها، بار اطلاع رسانی و نبود شفافیت الگوریتمی نیز گزارش شده است. چارچوب مفهومی مقاله پیشنهاد می کند بازخورد هوش مصنوعی با حمایت انسانی توامان شود و بر توازن میان خودتنظیمی انسان و هدایت هوش مصنوعی تاکید دارد. در پایان پیشنهادهایی برای پژوهش های آینده ارائه شده است؛ از جمله طراحی سامانه های هوش مصنوعی عادلانه، شفاف و انسان-محور که بتوانند در تمام مراحل خودتنظیمی یادگیرنده (پیش اندیشی، عملکرد، پس اندیشی) تعامل موثر داشته باشند.

کلیدواژه ها:

بازخورد حمایت گرانه ، خودتنظیمی یادگیری ، هوش مصنوعی آموزشی ، آموزش ترکیبی ، روان شناسی تربیتی