تحلیل رابطه بین مشارکت دانش آموزان در کلاس و احساس تعلق به مدرسه

در عصر حاضر، کیفیت یادگیری و رشد همه جانبه دانش آموزان بیش از هر زمان دیگری به نقش موثر مدرسه و محیط های آموزشی وابسته شده است. این مقاله به بررسی رابطه بین مشارکت فعال دانش آموزان در کلاس و احساس تعلق خاطر آنان به مدرسه، بر پایه مطالعات و نظریه های معتبر ایرانی، پرداخته است. مشارکت در کلاس صرفا حضور فیزیکی نبوده و شامل تعامل فکری، بیان نظرات، پرسش گری، همکاری گروهی و مشارکت معنوی در فضای یادگیری است؛ احساس تعلق نیز پیوند عاطفی و هویتی دانش آموز با مدرسه قلمداد می شود که سرمنشا تقویت انگیزه، رضایت و کاهش افت تحصیلی است.تحلیل نظری و علمی منابع نشان می دهد مشارکت فعال دانش آموز نه تنها به ارتقای بعد شناختی، بلکه به رشد ابعاد عاطفی و اجتماعی او و تبلور احساس ارزشمندی، پذیرش و امنیت کمک می کند. مدارس با رویکرد مشارکتی، فرهنگ مدیریتی باز، گروه های همسال فعال و فرصت بیان آزاد عقاید، بستری برای افزایش تعلق و تقویت هویت جمعی دانش آموزان فراهم می آورند. در مقابل، مدارس با مدیریت اقتدارگرا و ارتباط کم، زمینه ساز تضعیف هر دو مولفه اند. در پایان، راهکارهای عملی برای ارتقای مشارکت و تعلق پیشنهاد شده و بر ضرورت تغییر نگرش، توسعه سیاست های حمایتی و ایجاد محیط یادگیری گرم و مشارکتی در مدارس ایرانی تاکید گردیده است.

کلیدواژه ها:

مشارکت دانش آموز ، احساس تعلق به مدرسه ، هویت جمعی ، محیط یادگیری ، مدارس ایرانی