دراماتیزه کردن یادگیری: بازاندیشی در کارکردهای هنرهای نمایشی برای فعال سازی ذهن و تقویت فرایند آموزش

پژوهش حاضر با هدف بررسی ظرفیت های آموزشی هنرهای نمایشی و نقش آن ها در تسهیل یادگیری و ارتقای کیفیت تجربه های آموزشی انجام شده است. با توجه به اینکه یادگیری زمانی عمیق و ماندگار می شود که دانش آموزان درگیر فعالیت های تعاملی، چندحسی و تجربه محور باشند، استفاده از روش های نمایشی، تئاتریکال و بازی محور در کلاس درس می تواند رویکردی اثربخش برای تبدیل فرایند یاددهی به تجربه ای فعال و برانگیزاننده باشد. این مطالعه با رویکرد تحلیلی – نظری، ادبیات پژوهشی مرتبط با آموزش نمایشی را بررسی کرده و نشان می دهد که فعالیت های نمایشی موجب تقویت مهارت های زبانی، افزایش اعتمادبه نفس، توسعه قدرت تخیل، بهبود مهارت های ارتباطی، و ارتقای یادگیری اجتماعی – هیجانی می شود. نتایج تحلیل ها حاکی از آن است که تئاتر آموزشی با فراهم کردن فضایی برای تجربه نقش ها، بازآفرینی موقعیت ها، اکتشاف مسائل واقعی و ایجاد تعاملات چندجانبه، به درک بهتر مفاهیم، افزایش مشارکت و ماندگاری بیشتر یادگیری کمک می کند. در پایان، راهکارهایی برای استفاده هدفمند از تئاتر در آموزش ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

آموزش نمایشی ، تئاتر آموزشی ، یادگیری فعال ، درگیری شناختی ، تعامل کلاسی