شناسایی عوامل موثردربی توجهی اولیا ومربیان به فعالیتهای پرورشی

فعالیت های پرورشی یکی از ارکان اصلی نظام آموزشی است که نقش مستقیمی در تقویت مهارت های فردی، اجتماعی و اخلاقی دانش آموزان دارد. با این حال، شواهد مدرسه ای نشان می دهد که این فعالیت ها در بسیاری از موارد مورد توجه کافی از سوی اولیا و حتی مربیان قرار نمی گیرد و این وضعیت دستیابی به اهداف تربیتی را با چالش روبه رو می سازد. پژوهش حاضر با هدف شناسایی عوامل موثر در بی توجهی اولیا و مربیان به فعالیت های پرورشی انجام شده است. در این مطالعه، مجموعه ای از عوامل احتمالی شامل نگرش تحصیلمحور خانواده ها، کمبود امکانات و منابع، تراکم کاری معلمان، ضعف ارتباط خانه و مدرسه، اولویت دهی ساختار آموزشی به بعد درسی و نبود انگیزه کافی در برخی مربیان بررسی شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که مجموعه ای از عوامل فردی، نهادی و فرهنگی در کاهش مشارکت و توجه اولیا و مربیان نقش دارد و برای بهبود این وضعیت، بازنگری در نگرش ها، تقویت برنامه ریزی تربیتی و ایجاد زمینه های همکاری موثر میان مدرسه و خانواده ضروری است. نتایج این پژوهش می تواند به مدیران و برنامه ریزان آموزشی کمک کند تا سیاست ها و راهکارهای موثرتر در جهت تقویت فعالیت های پرورشی طراحی و اجرا کنند.

کلیدواژه ها:

بی توجهی ، فعالیت های پرورشی ، اولیا ، مربیان ، نظام آموزشی ، مشارکت تربیتی ، عوامل موثر