نقش میانجی گری هوش مصنوعی در بازسازی شبکه های اجتماعی و کاهش انزوای تحصیلی دانش آموزان حاشیه نشین

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش فناوری های نوین، به ویژه هوش مصنوعی (AI)، در شناسایی و بازسازی شبکه های اجتماعی دانش آموزان حاشیه نشین در محیط کلاس درس انجام شده است. کلاس درس به عنوان یک اکوسیستم اجتماعی پویا، همواره شاهد شکل گیری گروه هایی از دانش آموزان است که به دلایل مختلف فرهنگی، زبانی، شخصیتی یا اقتصادی در حاشیه قرار گرفته و از تعاملات سازنده محروم می مانند. این انزوا نه تنها بر سلامت روان، بلکه بر پیشرفت تحصیلی آنان نیز تاثیر منفی می گذارد. روش این پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی با رویکرد مرور نظام مند منابع کتابخانه ای و مقالات معتبر داخلی است. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی از طریق سه مکانیسم اصلی شامل «تحلیل شبکه های اجتماعی (SNA)» برای شناسایی الگوهای پنهان انزوا، «گروه بندی هوشمند» بر اساس مکمل سازی مهارت ها، و «تسهیل گری ارتباطات» از طریق چت بات های آموزشی، می تواند به عنوان یک میانجی بی طرف عمل کند. نتایج حاکی از آن است که مداخلات مبتنی بر AI منجر به دموکراتیک شدن فضای کلاس، توزیع عادلانه فرصت های مشارکت و افزایش سرمایه اجتماعی دانش آموزان حاشیه نشین می شود. در نهایت، مقاله بر لزوم نظارت اخلاقی معلم بر پیشنهادات الگوریتمی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، شبکه های اجتماعی دانش آموزی ، دانش آموزان حاشیه نشین ، عدالت آموزشی ، تحلیل یادگیری