کاربست الگوهای یادگیری مشارکتی برای ارتقای درگیری شناختی و هیجانی دانش آموزان در محیط های یادگیری

یادگیری مشارکتی به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، در سال های اخیر توجه پژوهشگران و معلمان را به خود جلب کرده است، زیرا این شیوه یاددهی–یادگیری نه تنها بر کسب دانش تاکید دارد، بلکه بر ایجاد مهارت های تعاملی، تقویت انگیزه، و توسعه توانایی های شناختی و هیجانی دانش آموزان متمرکز است. هدف از پژوهش حاضر، مرور گسترده ادبیات علمی مرتبط با الگوهای یادگیری مشارکتی و بررسی اثرات آن بر درگیری شناختی و هیجانی دانش آموزان در محیط های یادگیری است. در این مطالعه، محورهای اصلی شامل تحلیل راهبردهای گروهی، تعاملات همکارانه، بازخورد متقابل، حل مسئله گروهی و ارزیابی مشارکت دانش آموزان می باشد. نتایج مرور پژوهش ها نشان می دهد که به کارگیری یادگیری مشارکتی موجب افزایش انگیزش، توجه، خودکارآمدی، تعامل اجتماعی، و بهبود عملکرد تحصیلی می شود و در عین حال، چالش هایی مانند مدیریت گروه، توازن نقش ها و مهارت های همکاری نیز مطرح است. یافته ها همچنین تاکید می کند که معلمان نقش اساسی در طراحی، هدایت و پایش فرآیندهای مشارکتی دارند و بدون راهبری موثر، پتانسیل یادگیری مشارکتی به طور کامل محقق نمی شود. در نهایت، این مرور نشان می دهد که یادگیری مشارکتی به عنوان یک استراتژی اثربخش، می تواند محیط های یادگیری را از حالت منفعل به فعال، از سطحی به عمیق و از فردی به تعاملی تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، مشارکت فعال ، درگیری شناختی ، درگیری هیجانی ، انگیزش تحصیلی ، مهارت های تعاملی