تاثیر بازی های گروهی بر رشد اجتماعی کودکان

بازی های گروهی همواره به عنوان یکی از بسترهای بنیادی رشد اجتماعی کودکان مطرح بوده اند؛ زیرا در جریان این فعالیت ها، کودک برای نخستین بار به صورت عملی، مفاهیمی چون همکاری، رقابت منصفانه، رعایت نوبت، حل تعارض و همدلی را تجربه می کند. مقاله ی حاضر با رویکرد تحلیلی-مروری و با هدف تبیین نقش بازی های گروهی در رشد مهارت های اجتماعی، به بررسی نظام مند یافته های پژوهشی منتشرشده در بازه ی سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۴ می پردازد. نتایج مطالعه نشان می دهد که بازی های گروهی با افزایش تعاملات همسالان، تقویت خودتنظیمی هیجانی و یادگیری الگوهای رفتاری اجتماعی رابطه ی مستقیم دارند (نعمتی، ۱۳۹۷؛ Ginsburg, ۲۰۰۷). مرور پژوهش ها حاکی از آن است که مشارکت در بازی های تعاملی، به کودکان فرصت می دهد تا ضمن آزمودن نقش های اجتماعی مختلف، مهارت همدلی، پذیرش تفاوت ها و مذاکره را بیاموزند (ملکی، ۱۴۰۰؛ Hromek & Roffey, ۲۰۰۹). همچنین یافته ها نشان می دهد محیط های آموزشی ای که بازی گروهی را به صورت هدفمند در برنامه روزانه می گنجانند، سطوح بالاتری از دلبستگی همسالانه و کفایت اجتماعی را در میان کودکان ایجاد می کنند (Lillard et al., ۲۰۱۳). در جمع بندی، تحلیل ادبیات پژوهش نشان می دهد که بازی گروهی نه یک فعالیت فراغتی، بلکه فرآیندی پرورشی است که می تواند بخش مهمی از شکل گیری «هوش اجتماعی» و «رفتار شهروندی» در نسل های کودکان را سامان دهد. ازاین رو، تاکید بر طراحی محیط های یادگیری بازی محور در دوران کودکی، ضرورتی تربیتی و نه انتخابی دل خواهانه است.

کلیدواژه ها:

بازی گروهی ، رشد اجتماعی ، مهارت های همدلی ، تعامل همسالان ، یادگیری اجتماعی