تحلیل تاثیر استفاده از هوش مصنوعی در طراحی برنامه های درسی تطبیقی بر یادگیری فردمحور دانش آموزان

در دهه اخیر، گسترش هوش مصنوعی در عرصه آموزش وپرورش موجب دگرگونی های بنیادین در مفاهیم یادگیری و طراحی برنامه های درسی شده است. مسئله اصلی این پژوهش بررسی آن است که استفاده از برنامه های درسی تطبیقی مبتنی بر هوش مصنوعی چگونه می تواند به تقویت یادگیری فردمحور در سه بعد معرفت، محبت و عمل منجر شود.اهداف پژوهش شامل: (۱) شناسایی نقش سامانه های هوش مصنوعی در ارتقای شناخت و خودتنظیمی یادگیرندگان، (۲) تبیین تاثیر این فناوری بر انگیزش و پیوند عاطفی دانش آموزان با فرایند یادگیری، و (۳) تحلیل اثر آن بر کنش خلاق، حل مسئله و به کارگیری دانش در موقعیت های واقعی است.روش تحقیق از نوع تحلیل اسنادی–تلفیقی بوده و با رویکردی توصیفی–تحلیلی، داده های نظری و پژوهش های انجام شده در داخل و خارج کشور بررسی و با مدل تربیتی سه ساحتی «معرفت، محبت، عمل» تلفیق گردید.یافته ها نشان داد که به کارگیری هوش مصنوعی نه تنها موجب ارتقای سطح شناختی و خلاقیت یادگیرندگان می شود، بلکه با طراحی بازخوردهای عاطفی و مسیرهای یادگیری شخصی، انگیزش درونی و ربط انسانی یادگیری را تقویت می کند. این تعامل هوشمند، دانش آموز را از جایگاه دریافت کننده منفعل به کنشگر آفریننده در یادگیری تبدیل می نماید.نتایج نهایی حاکی از آن است که اثربخشی واقعی فناوری آموزشی زمانی تحقق می یابد که میان سه بعد معرفتی، عاطفی و عملی تعادل برقرار شود؛ بدین معنا که هوش مصنوعی باید در خدمت تربیت انسان اخلاق مدار و خلاق قرار گیرد، نه صرفا به عنوان جایگزین نیروی انسانی.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، برنامه درسی تطبیقی ، یادگیری فردمحور ، معرفت ، محبت ، عمل ، تربیت انسان مدار