تاثیر سبک های یادگیری بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در محیط های یادگیری مجازی

گسترش آموزش مجازی و تحول در نظام های یاددهی–یادگیری، چالش هایی را در سازگاری محتوای آموزشی با تفاوت های فردی دانش آموزان ایجاد کرده است. مسئله اصلی پژوهش حاضر بررسی این است که آیا سبک های یادگیری مختلف می توانند بر میزان پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در محیط های مجازی تاثیر معناداری داشته باشند. هدف کلی پژوهش، شناسایی نقش سبک های یادگیری در بهبود عملکرد تحصیلی و ارائه الگویی برای طراحی آموزش مجازی سازگار با سبک های شناختی است. این پژوهش از نوع کاربردی، توصیفی–همبستگی بوده و جامعه آماری شامل دانش آموزان دبیرستانی مشغول به تحصیل در کلاس های مجازی می باشد. ابزار گردآوری داده ها پرسش نامه سبک های یادگیری VARK و پرسش نامه پیشرفت تحصیلی محقق ساخته بود. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های ضریب همبستگی پیرسون، ANOVA و رگرسیون چندگانه انجام شد. یافته ها نشان دادند که تفاوت معناداری بین عملکرد تحصیلی در سبک های مختلف وجود دارد و تطابق روش تدریس با سبک یادگیری موجب افزایش انگیزه، تعامل و رضایت تحصیلی دانش آموزان می شود. همچنین، طراحی سامانه های هوشمند تطبیقی مبتنی بر مدل یادگیری ماشینی توانست میانگین پیشرفت را تا ۲۱ درصد و تعامل را تا ۳۱ درصد افزایش دهد. نتیجه نهایی بیانگر ضرورت بهره گیری از رویکرد یادگیری تطبیقی برای تحقق آموزش مجازی موثر و عدالت محور است.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، آموزش مجازی ، پیشرفت تحصیلی ، یادگیری تطبیقی ، انگیزش تحصیلی ، هوش مصنوعی آموزشی