بررسی میزان به کارگیری ارزشیابی کیفی توصیفی در مدارس ابتدایی وچالشهای آن

ارزشیابی به عنوان یکی از ارکان اساسی فرایند آموزش، نقش تعیین کننده ای در هدایت یادگیری، ارتقای کیفیت تدریس و رشد همه جانبه دانش آموزان ایفا می کند. در نظام آموزشی سنتی، غلبه رویکرد نمره محور موجب شده است که توجه به تفاوت های فردی، فرایند یادگیری و ابعاد تربیتی دانش آموزان کمرنگ شود. در پاسخ به این کاستی ها، رویکرد ارزشیابی کیفی توصیفی با هدف بهبود یادگیری، کاهش اضطراب و فراهم سازی بازخوردهای سازنده در دوره ابتدایی ایران مورد توجه قرار گرفته است؛ بااین حال، شواهد نشان می دهد که اجرای این رویکرد با چالش هایی مواجه بوده و میزان تحقق اهداف آن به طور کامل روشن نیست. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف تعیین میزان به کارگیری ارزشیابی کیفی توصیفی در مدارس ابتدایی، شناسایی چالش های اجرایی آن و ارائه راهکارهای بهبود انجام شده است. روش تحقیق پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی است که با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای و تحلیل یافته های میدانی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان داد که میزان به کارگیری ارزشیابی کیفی توصیفی در سطحی متوسط و ناپایدار قرار دارد و عواملی همچون کمبود مهارت حرفه ای معلمان، نگرش های سنتی، تراکم کلاس ها، حجم بالای کار اداری و انتظارات نمره محور والدین، از مهم ترین چالش های اجرای موثر آن محسوب می شوند. نتایج نشان می دهد که اجرای موفق ارزشیابی کیفی توصیفی مستلزم توانمندسازی مستمر معلمان، حمایت مدیریتی، تدوین ابزارهای استاندارد و ارتقای آگاهی والدین است.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی کیفی توصیفی ، آموزش ابتدایی ، بازخورد توصیفی ، چالش های آموزشی ، بهبود یادگیری