بررسی تاثیر سبک های تربیتی والدین بر میزان همکاری دانش آموزان در فعالیت های گروهی مدرسه

هدف این اقدام پژوهی بررسی تاثیر سبک های تربیتی والدین بر میزان همکاری دانش آموزان در فعالیت های گروهی مدرسه است. با مشاهده عدم مشارکت فعال برخی دانش آموزان در کارهای گروهی، این سوال مطرح شد که آیا نوع رفتار و شیوه تربیتی والدین می تواند بر همکاری اجتماعی آنان اثرگذار باشد. پژوهش با روش کیفی توصیفی و با استفاده از ابزارهای مشاهده، مصاحبه با دانش آموزان و والدین، و پرسشنامه سبک های فرزندپروری انجام شد. نتایج نشان داد که دانش آموزانی که والدین آنان از سبک تربیتی مقتدرانه (ترکیب محبت و کنترل منطقی) استفاده می کنند، در فعالیت های گروهی همکاری بیشتری دارند؛ درحالی که سبک های آسان گیر و استبدادی با کاهش مشارکت و ضعف مهارت های ارتباطی در دانش آموزان همراه است. بر اساس یافته ها، اقداماتی شامل برگزاری کارگاه های آگاهی بخشی برای والدین، تقویت مهارت های اجتماعی دانش آموزان، و ایجاد فرصت های بیشتر برای فعالیت های گروهی برنامه ریزی و اجرا شد. نتایج اجرای این اقدامات نشان داد که میزان همکاری دانش آموزان به طور محسوسی افزایش یافته است. این اقدام پژوهی نشان می دهد که سبک تربیتی والدین نقش مهمی در شکل گیری رفتارهای مشارکتی دانش آموزان دارد و می تواند محور برنامه ریزی های مدرسه برای ارتقای تعاملات اجتماعی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سبک های تربیتی والدین ، همکاری دانش آموزان ، فعالیت های گروهی ، مهارت های اجتماعی ، سبک مقتدرانه ، اقدام پژوهی