کاربرد هوش های چندگانه در برنامه ریزی درسی متنوع و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

نظام آموزشی سنتی با تمرکز صرف بر مهارت های زبانی و ریاضی قادر نیست همه ظرفیت های شناختی و عاطفی دانش آموزان را پرورش دهد. بر این اساس، نظریه «هوش های چندگانه» گاردنر (۱۹۸۳) رویکردی نوین در تعلیم وتربیت ارائه می دهد که یادگیری را متناسب با تفاوت های فردی تعریف می کند. هدف این پژوهش، بررسی تاثیر به کارگیری هوش های چندگانه در برنامه ریزی درسی متنوع و نقش آن در عملکرد تحصیلی و انگیزش درونی دانش آموزان ابتدایی است. پژوهش حاضر از نوع توصیفی–تحلیلی است و اطلاعات آن از طریق مطالعه کتابخانه ای و تحلیل محتوای منابع معتبر داخلی و خارجی گردآوری شده است. یافته ها نشان داد که انطباق فعالیت های آموزشی با انواع هوش ها (زبانی، منطقی ریاضی، فضایی، موسیقایی، بدنی، میان فردی و درون فردی) باعث افزایش مشارکت یادگیرندگان، تعمیق یادگیری، ارتقای انگیزش درونی و بهبود عملکرد تحصیلی می شود. همچنین، با وجود آگاهی نظری معلمان، اجرای عملی الگوی چندهوشی هنوز محدود است و نیاز به آموزش های تخصصی و حمایت ساختاری دارد. نتایج کلی بیانگر آن است که نهادینه سازی این رویکرد در مدارس می تواند نظام آموزشی را از حافظه محوری به سوی یادگیری معنادار و خلاق سوق دهد.

کلیدواژه ها:

هوش های چندگانه ، برنامه ریزی درسی متنوع ، انگیزش درونی ، عملکرد تحصیلی ، روان شناسی تربیتی