بررسی رابطه بهزیستی معنوی و نشاط معنوی با امید به تحصیل دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه بهزیستی معنوی و نشاط معنوی با امید به تحصیل دانش آموزان گنبدکاووس بود. جامعه آماری پژوهش کلیه دانش آموزان پایه ششم ابتدایی شهر گنبد کاووس در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود، که تعداد آن ۸۴۳ نفر می باشد. که از این میان بر اساس فرمول کوکران تعداد ۳۷۵ نفر محاسبه و با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شد. به این صورت که ابتدا شهر گنبدکاووس به ۵ منطقه، شمال، جنوب، غرب، شرق و مرکز تقسیم شد و از هر منطقه به شکل تصادفی یک مدرسه و از هر مدرسه یک کلاس انتخاب و برای تحلیل مورد استفاده قرار گرفت. برای جمع آوری داده ها از مقیاس امید به تحصیل (AHS) (۱۳۹۶)، مقیاس بهزیستی معنوی (۱۹۸۳) (SWB) و پرسشنامه نشاط معنوی چیریان و افروز (۱۳۹۵) استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون های آمار توصیفی و روش ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیر تحلیل شد. نتایج نشان داد که بهزیستی معنوی و نشاط معنوی می تواند امید به تحصیل را در دانش آموزان پیش بینی کند. یعنی دانش آموزانی که بهزیستی و نشاط معنوی بالاتری دارند از امید به تحصیل بالاتری برخوردار بودند.

کلیدواژه ها:

بهزیستی معنوی ، هوش معنوی ، امید به تحصیل