بررسی تاثیر روش تدریس فعال (همیاری) بر یادگیری خودراهبر در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهرستان گمیشان

هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر روش تدریس فعال (همیاری) بر یادگیری خودراهبر در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهرستان گمیشان بود. جامعه آماری شامل ۹۶۰ نفر دانشآموزان دوره دوم ابتدایی که در مدارس ابتدایی واقع در شهرستان گمیشان مشغول به تحصیل میباشند، بود. جهت انتخاب نمونه از روش نمونهگیری در دسترس، تعداد ۳۰ نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفر آزمایش و ۱۵ نفر کنترل قرار داده شد. روش تدریس فعال (همیاری) به گروههای آزمایش به مدت ۸ جلسهی ۴۵ دقیقهای آموزش داده شد. سپس بعد از روش تدریس فعال (همیاری) پسآزمون گرفته شد. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامه یادگیری خودراهبر فیشر و همکاران (۲۰۱۳) استفاده شد. ابزارهای آماری توصیفی نظیر میانگین، انحراف استاندارد، فراوانی، درصد برای تعیین ویژگیهای جمعیتشناختی و توصیفی آزمودنیها، آزمون تحلیل کواریانس تکمتغیری و آزمون t برای مشخص شدن اثر متغیر مستقل بر روی متغیرهای وابسته استفاده گردید. نتایج نشان داد که روش تدریس فعال (همیاری) بر یادگیری خودراهبر در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی تاثیر مثبت و معناداری دارد. به این صورت که روش تدریس فعال (همیاری) یادگیری خودراهبر دانش آموزان را افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس فعال (همیاری) ، یادگیری خودراهبر ، دانش آموزان