بررسی میزان تاثیر تلفیق آموزش مسئله محور با ابزارهای هوش مصنوعی بر خلاقیت و انگیزش تحصیلی دانش آموزان

هدف این پژوهش بررسی میزان تاثیر تلفیق آموزش مسئله محور (PBL) با ابزارهای هوش مصنوعی بر خلاقیت و انگیزش تحصیلی دانش آموزان دوره دوم متوسطه بود. بیان مسئله از چالش های آموزش سنتی و نیاز به رویکردهای فعال و فناورانه برای ارتقای مهارت های قرن بیست ویکم سرچشمه گرفت. اهداف اصلی شامل مقایسه ی میزان خلاقیت در گروه تلفیقی و سنتی، تاثیر هوش مصنوعی بر انگیزش، و تعیین رابطه بین خلاقیت و انگیزش در گروه هوشمند بودند. روش تحقیق به صورت توصیفی–تحلیلی و با رویکرد کاربردی طراحی شد؛ جامعه آماری شامل دانش آموزان سه دبیرستان شهری بود و نمونه گیری به صورت خوشه ای تصادفی انجام شد. داده ها با آزمون t مستقل، ضریب همبستگی پیرسون، و رگرسیون خطی تحلیل شدند. یافته ها نشان داد گروه تلفیقی در میانگین خلاقیت کلی و مولفه های سیالی و اصالت نسبت به گروه سنتی برتری معنادار داشت . همچنین در گروه آزمایش، بین خلاقیت و انگیزش تحصیلی رابطه مثبت و قوی مشاهده شد و انگیزش توانست ۵۳٪ تغییرات خلاقیت را پیش بینی کند. نتیجه گیری پژوهش بر ضرورت به کارگیری PBL همراه با فناوری های هوشمند برای پرورش خلاقیت و انگیزش تحصیلی در مدارس تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش مسئله محور ، هوش مصنوعی ، خلاقیت ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری فعال