بررسی رابطه بین سبک های یادگیری و پیشرفت تحصیلی در درس ریاضی

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین سبک های یادگیری و پیشرفت تحصیلی در درس ریاضی در میان دانش آموزان پایه ششم ابتدایی انجام شد. با توجه به تفاوت های فردی در نحوه ی دریافت، پردازش و یادسپاری اطلاعات، مسئله ی اصلی تحقیق آن بود که کدام سبک یادگیری (بصری، شنیداری یا جنبشی) بیشترین همبستگی و قدرت پیش بینی را نسبت به عملکرد تحصیلی دارد، و آیا جنسیت و نوع روش تدریس می توانند این رابطه را تعدیل کنند یا خیر. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی از نوع همبستگی بود. جامعه ی آماری شامل همه ی دانش آموزان پایه ششم شهر (الف) در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ و نمونه ای ۱۸۰ نفری که به صورت تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سبک های یادگیری کلب (اصلاح شده) و نمرات مستمر و پایانی درس ریاضی بودند. داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل گردید. نتایج نشان داد بین سبک های یادگیری و پیشرفت تحصیلی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد و سبک بصری بیشترین همبستگی (r=۰.۴۲) را نشان داد. تحلیل رگرسیون گام به گام بیانگر آن بود که سبک های بصری و شنیداری در مجموع ۳۱٪ از واریانس پیشرفت تحصیلی را تبیین می کنند. همچنین اثر تعاملی میان سبک های یادگیری و روش تدریس در تحلیل واریانس دوطرفه معنادار بود (p=۰.۰۱۱) و مدل نهایی توانست ۵۳٪ از واریانس کل عملکرد ریاضی را پیش بینی نماید. یافته ها بر ضرورت هماهنگی روش تدریس با سبک های یادگیری و طراحی آموزش شخصی سازی شده برای بهبود درک مفاهیم ریاضی و تحقق عدالت آموزشی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، پیشرفت تحصیلی ، ریاضیات ، روش تدریس ، تفاوت های فردی