نقش هوش مصنوعی در تربیت اخلاقی و رشد روانی یادگیرندگان از منظر روان شناسی تربیتی و آموزه های قرآنی

در دهه های اخیر، پیشرفت فناوری های نوین به ویژه هوش مصنوعی (AI) موجب تحول در نظام های آموزشی و یادگیری شده است. این فناوری با قابلیت تحلیل داده های فردی، ارائه بازخورد شخصی سازی شده و طراحی مسیرهای یادگیری متناسب با توانایی و نیاز هر دانش آموز، فرصت های جدیدی برای بهبود آموزش فراهم آورده است. با وجود این، بهره گیری از هوش مصنوعی در آموزش و تربیت انسان، بدون توجه به اصول اخلاقی و ارزش های انسانی، می تواند تهدیدی جدی برای رشد روانی و معنوی نسل آینده باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش هوش مصنوعی در تربیت اخلاقی و رشد روانی یادگیرندگان، از منظر روان شناسی تربیتی و آموزه های قرآنی، به روش توصیفی تحلیلی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که اگر اصول اخلاقی برگرفته از قرآن کریم همچون عدالت، تقوا، کرامت انسانی و تزکیه نفس در طراحی و به کارگیری فناوری های هوشمند لحاظ شوند، این ابزار می تواند در جهت رشد اخلاقی، خودتنظیمی، مسئولیت پذیری و تقویت سلامت روانی یادگیرندگان موثر باشد. در مقابل، بی توجهی به ابعاد انسانی و اخلاقی در کاربرد هوش مصنوعی ممکن است باعث تضعیف استقلال فکری، افزایش وابستگی روانی به فناوری و کاهش همدلی در محیط های آموزشی شود. بر این اساس، ضرورت تدوین چارچوبی بومی و اخلاق محور برای استفاده از هوش مصنوعی در نظام تعلیم و تربیت کشور احساس می شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، تربیت اخلاقی ، رشد روانی ، روان شناسی تربیتی ، آموزه های قرآنی