بررسی اهمیت و ضرورت روش های تدریس دانش آموز محور و تاثیرات آن بر یادگیری عمیق دانش آموزان

در دهه های اخیر، نظام های آموزشی در سراسر جهان دستخوش تحولات بنیادینی شده اند. رویکرد سنتی آموزش، که در آن معلم محور اصلی فرایند یاددهی–یادگیری بود و دانش آموزان نقش گیرنده ای منفعل داشتند، به تدریج جای خود را به رویکردهای نوین و فعال یادگیری داده است. در این میان، روش های تدریس دانش آموزمحور به عنوان یکی از موثرترین و کارآمدترین الگوهای آموزشی مطرح شده اند که هدف اصلی آن ها، ارتقای کیفیت یادگیری، پرورش تفکر انتقادی و خلاق، و فراهم آوردن زمینه ای برای مشارکت فعال دانش آموز در فرایند یادگیری است. در این رویکرد، یادگیری نه به عنوان فرایندی یک طرفه، بلکه به مثابه تعامل میان دانش آموز، معلم و محیط آموزشی تلقی می شود. در نظام سنتی، معلم نقش انتقال دهنده ی دانش را ایفا می کرد و دانش آموزان صرفا شنونده و حفظ کننده مطالب بودند. در چنین محیطی، فرصت برای بروز خلاقیت، تفکر عمیق، پرسشگری و تحلیل انتقادی به حداقل می رسید. اما در عصر حاضر، با توجه به پیچیدگی های روزافزون زندگی اجتماعی، علمی و فناوری، دیگر چنین شیوه ای پاسخگوی نیازهای یادگیرندگان نیست. جهان امروز نیازمند افرادی است که نه تنها اطلاعات را حفظ کنند، بلکه بتوانند آن ها را در موقعیت های جدید به کار گیرند، تحلیل و تفسیر کنند، و از آن ها برای حل مسائل واقعی استفاده نمایند. این هدف تنها از طریق آموزش های فعال و دانش آموزمحور قابل تحقق است. روش های تدریس دانش آموزمحور بر مبنای نظریه های یادگیری سازنده گرایی (Constructivism) شکل گرفته اند؛ نظریه ای که یادگیری را حاصل فعالیت ذهنی و تعامل فعال فرد با محیط می داند. در این پژوهش که به شیوه مروری و با مطالعه کتابخانه ای و مراجعه به مقاله ها و تحقیق های چاپ شده و مطالب دیجیتالی گرد آوری شده است و سعی بر آن شده که به بررسی اهمیت و ضرورت روش های تدریس دانش آموز محور و تاثیرات آن بر یادگیری عمیق دانش آموزان پرداخته شود. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که رویکردهای دانش آموزمحور مانند یادگیری مبتنی بر پروژه، یادگیری مشارکتی، یادگیری کاوشگرانه، و روش حل مسئله، باعث افزایش انگیزه درونی، احساس خودکارآمدی، اعتماد به نفس، و تعامل اجتماعی دانش آموزان می شود.

کلیدواژه ها:

روش تدریس ، دانش آموز محور ، یادگیری عمیق ، دانش آموزان ، آموزش