بررسی اثر برنامه های پرورشی و فوق برنامه بر شکل گیری مهارت های زندگی در دانش آموزان

در دنیای امروز که سرعت تغییرات فرهنگی، اجتماعی و تکنولوژیکی به صورت چشمگیری افزایش یافته است، نظام های آموزشی دیگر تنها وظیفه ی انتقال دانش و مهارت های علمی را بر عهده ندارند، بلکه مسئولیت بزرگ تری در تربیت انسان هایی توانمند، بااعتمادبه نفس، مسئولیت پذیر و مجهز به مهارت های زندگی را بر دوش می کشند. هدف نهایی آموزش و پرورش، پرورش افرادی است که بتوانند در مواجهه با چالش های زندگی فردی و اجتماعی، تصمیم های صحیح بگیرند، روابط موثر برقرار کنند، هیجانات خود را کنترل نمایند و مسیر رشد و پیشرفت شخصی خود را آگاهانه طی کنند. در این راستا، برنامه های پرورشی و فوق برنامه مدارس به عنوان یکی از مهم ترین ابزارهای تربیتی، نقش محوری در شکل گیری مهارت های زندگی در دانش آموزان ایفا می کنند. در مدارس ابتدایی، که دوران حساس شکل گیری شخصیت و بنیان گذاری ارزش ها و نگرش های کودکان است، اجرای برنامه های پرورشی و فوق برنامه از اهمیت ویژه ای برخوردار است. در این دوره، دانش آموزان با الگوهای رفتاری و اجتماعی آشنا می شوند و نیاز به محیطی دارند که خلاقیت، همکاری، احترام متقابل و مهارت های اجتماعی آنان را تقویت کند. در این پژوهش که به شیوه مروری و با مطالعه کتابخانه ای و مراجعه به مقاله ها و تحقیق های چاپ شده و مطالب دیجیتالی گرد آوری شده است و سعی بر آن شده که به بررسی اثر برنامه های پرورشی و فوق برنامه بر شکل گیری مهارت های زندگی در دانش آموزان پرداخته شود. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که مشارکت فعال دانش آموزان در برنامه های پرورشی، احساس تعلق آنان به مدرسه را افزایش داده و موجب رشد اعتمادبه نفس، تقویت روحیه ی همکاری و افزایش مسئولیت پذیری در آنان می شود. در چنین فرآیندی، یادگیری محدود به کتاب درسی نیست، بلکه هر تجربه ی جمعی و هر تعامل با همسالان و معلمان، به یک موقعیت یادگیری معنادار تبدیل می گردد. به ویژه زمانی که این برنامه ها بر پایه ی اصول روان شناختی رشد کودکان طراحی شده باشند، می توانند نقش مهمی در رشد مهارت های عاطفی و اجتماعی و حتی ارتقای سلامت روانی دانش آموزان ایفا کنند.

کلیدواژه ها:

روش تدریس ، دانش آموز محور ، یادگیری عمیق ، دانش آموزان ، آموزش