بررسی رابطه بین هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان مقطع اول ابتدایی

با توجه به تغییر پارادایم های آموزشی در قرن بیست و یکم، توجه به سلامت روان و مهارت های نرم در دوران کودکی بیش از پیش ضروری شده است. پژوهش حاضر با هدف تبیین جایگاه و نقش هوش هیجانی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع اول ابتدایی، از طریق روش توصیفی-تحلیلی و با بررسی جامع ادبیات پژوهشی موجود در پایگاه های داده علمی انجام شده است. در این راستا، ابعاد مختلف هوش هیجانی شامل خودآگاهی، خودتنظیمی، انگیزه، همدلی و مهارت های اجتماعی مورد واکاوی قرار گرفتند. یافته های حاصل از مرور نظام مند منابع نشان می دهد که هوش هیجانی به عنوان یک متغیر میانجی (Mediator)، فرآیند پردازش اطلاعات و تمرکز شناختی را تسهیل می کند. نتایج حاکی از آن است که دانش آموزانی با سطح هوش هیجانی بالا، در مدیریت استرس های ناشی از آزمون ها و تعاملات اجتماعی کلاس درس موفق تر عمل کرده و منجر به افزایش نرخ پیشرفت تحصیلی می شوند. در نهایت، این مطالعه پیشنهاد می کند که با ادغام آموزش های مهارت محور هیجانی در برنامه درسی مقطع ابتدایی، می توان از افت تحصیلی ناشی از اختلالات رفتاری و عاطفی پیشگیری کرد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، خودتنظیمی ، روانشناسی تربیتی ، آموزش هیجانی