بررسی تاثیر خودمهارگری بر پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان دوره اول مقطع ابتدایی(مورد مطالعه: دانش آموزان دوره اول ابتدایی آموزشگاه شهید غفاری شهر فرون آباد)

هدف این پژوهش، بررسی خودمهارگری بر پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان دوره اول مقطع ابتدایی آموزشگاه شهید غفاری شهر فرون آباد می باشد. روش پژوهش، کاربردی و از نوع پژوهش های توصیفی همبستگی و مدل یابی معادلات ساختاری بوده است. جامعه آماری شامل: دانش آموزان دوره اول مقطع ابتدایی در آموزشگاه شهید غفاری شهر فرون آباد به تعداد ۳۰۰ نفر است، که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده، ۱۶۸ نفر از آنان به عنوان نمونه آماری برای مطالعه انتخاب شدند. برای گردآوری داده های پژوهش از پرسشنامه استاندارد خودمهارگری تانجی (۲۰۰۴) و پیشرفت تحصیلی فام و تیلور (۱۹۹۰) استفاده گردید، که روایی آن توسط تحلیل عاملی تاییدی بررسی شد. برای آزمون فرضیات این پژوهش از نرم افزارهای SPSS ویراست ۲۷ و AMOS ویراست ۲۴ استفاده شد. یافته های این پژوهش نشان دهنده، اثر افزایشی (مستقیم) و معنادار خودمهارگری بر پیشرفت تحصیلی را نشان می دهد. به عبارتی می توان گفت: با افزایش خودمهارگری در میان دانش آموزان دوره اول ابتدایی شهر فرون آباد، پیشرفت تحصیلی در میان آن ها افزایش پیدا می کند.

کلیدواژه ها:

خودمهارگری ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان