پیش بینی بی تفاوتی تحصیلی براساس انزوای اجتماعی دانش آموزان دختر دوره دوم ابتدایی شهرستان تکاب

امروزه مسئله بی تفاوتی تحصیلی و کاهش انگیزه به ادامه تحصیل در دانش آموزان یک مسئله بغرنج و حاد می باشد. مسئولین و دست اندرکاران نظام آموزشی باید توجه خاصی به این مسئله داشته باشند، بخصوص با پیشرفت زندگی و تمدن فرهنگ در جامعه که دانش آموزان باید از نظر بنیه ی علمی در سطحی بالا باشند، اما متاسفانه تعداد زیادی از این قشر هیچ گونه انگیزه ای برای ادامه تحصیل ندارند و در واقع نسبت به ادامه تحصیل بی تفاوت گشته اند (نیک آیین، ۱۳۹۷). براساس تحقیقات انجام شده مشخص شده است که با گذر زمان دانش آموزان رغبت کمتری به درس از خود نشان می دهند و درس را فقط برای کسب نمره قبولی آزمون می خوانند و از آوردن نمره کم و عدم قبولی نیز چندان ناراحت نمی شوند و در واقع نسبت به تحصیل بی تفاوت شده اند (اچ کان جک و نورستنجین، به نقل از سلطانی فر، ۱۳۹۸). بی تفاوتی تحصیلی، کاهش انگیزه و بی علاقگی تحصیلی د انش آموز از سطح رضایت بخش به سطح نامطلوب است و یکی از مشکلات عمده ی نظام های آموزشی در دنیای کنونی است. بی تفاوتی تحصیلی پدیده ای کاملا پیچیده و چند بعدی است. یکی از دلایل این پیچیدگی می تواند حد و مرز و کرانه های آن باشد که به ماورای موقعیت های آموزشی کشیده شده و به شدت تحت تاثیر زمینه اجتماعی می باشد که دانش آموزان در آن زندگی می کنند و یا به تحصیل می پردازند. به عبارتی، عملکرد تحصیلی و نگرش های تحصیلی به شدت تحت تاثیر و تسلط منابع اجتماعی کلیدی (مانند دوستان، خانواده، همکلاسی ها و معلمان، مدیران) هستند که در محیط زندگی دانش آموزان قرار دارند(دسی و رایان ، ۲۰۱۹). این موضوع که چه عواملی سبب بی تفاوتی تحصیلی دانش آموزان می شود، یکی از موضوعات اساسی تعلیم و تربیت و روانشناسی تربیتی است. عواملی که منجر به بی تفاوتی تحصیلی می شود بسیار گسترده و زیاد هستند (پرینتچ ، ۲۰۱۳). بی تفاوتی تحصیلی بسیار بیش از آنچه انتظار می رفته، مورد توجه و مطالعه قرار گرفته است، اما آنچه تاکنون مورد توجه جدی واقع نشده و مطالعه نشده است، عواملی هستند که سبب می شوند تا دانش آموزان از انگیزه لازم برای درس خواندن و پیشرفت کردن مناسب برخوردار نباشند (اشنایدر و هافمن ، ۲۰۱۴).