آموزش در سایه بحران: راهبردهای نوین تدریس غیرحضوری در مدارس ایران

پژوهش حاضر با هدف بررسی راهبردهای نوین تدریس غیرحضوری در مدارس ایران در شرایط بحران انجام شد. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-پیمایشی بود. جامعه آماری شامل کلیه دبیران مقطع متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای، تعداد ۲۸۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته ای بود که روایی آن توسط خبرگان فناوری آموزشی و برنامه درسی تایید و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ ۰/۹۴ محاسبه شد. نتایج آزمون کولموگروف-اسمیرنوف نشان داد توزیع داده ها نرمال نبوده و از این رو از آزمون های ناپارامتری استفاده شد. یافته های حاصل از آزمون تی تک نمونه ای نشان داد که نگرش معلمان نسبت به کاربرد راهبردهای نوین تدریس غیرحضوری در شرایط بحران در سطح بالایی قرار دارد (میانگین=۴/۱۲، انحراف معیار=۰/۶۸، p<۰/۰۰۱). در میان مولفه های مورد بررسی، استفاده از پلتفرم های تعاملی آموزشی، تولید محتوای چندرسانه ای و ارزیابی مستمر بالاترین میانگین را به خود اختصاص دادند. نتایج نشان داد که علی رغم چالش های موجود، معلمان ایرانی سازگاری و نوآوری قابل توجهی در استفاده از روش های تدریس غیرحضوری از خود نشان داده اند. این مطالعه توصیه های کاربردی برای سیاست گذاران، برنامه ریزان آموزشی و معلمان به منظور ارتقای کیفیت آموزش در شرایط بحران ارائه می دهد.واژگان کلیدی: آموزش غیرحضوری، بحران، راهبردهای تدریس، مدارس ایران، فناوری آموزشی، یادگیری برخط