نقش هوش مصنوعی در کاهش فرسودگی شغلی معلم و تخصیص زمان بیشتر به تعاملات تربیتی و عاطفی

چکیدهفرسودگی شغلی معلمان یکی از مهم ترین چالش های نظام های آموزشی است که می تواند بر کیفیت تدریس، انگیزه حرفه ای، سلامت روانی معلمان و کیفیت تعاملات تربیتی با دانش آموزان تاثیر منفی بگذارد. افزایش حجم وظایف آموزشی، فعالیت های اداری، محدودیت زمانی و ضرورت پاسخگویی به نیازهای متنوع یادگیرندگان، فشارهای شغلی معلمان را افزایش داده است. در سال های اخیر، هوش مصنوعی به عنوان یکی از فناوری های نوین آموزشی، ظرفیت قابل توجهی برای حمایت از معلمان، کاهش بار کاری و بهبود فرآیندهای آموزشی پیدا کرده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش هوش مصنوعی در کاهش فرسودگی شغلی معلم و تخصیص زمان بیشتر به تعاملات تربیتی و عاطفی انجام شده است. روش پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه منابع کتابخانه ای و بررسی پژوهش های مرتبط است. یافته های پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند از طریق تسهیل فعالیت هایی مانند طراحی طرح درس، تولید محتوای آموزشی، ارزشیابی، تحلیل عملکرد دانش آموزان، مدیریت اطلاعات آموزشی و کاهش وظایف تکراری، موجب کاهش فشارهای شغلی و صرفه جویی در زمان معلمان شود. همچنین نتایج نشان می دهد که کاهش بار کاری ناشی از استفاده مناسب از هوش مصنوعی، فرصت بیشتری برای معلمان فراهم می کند تا بر نقش های انسانی و تربیتی خود، از جمله ایجاد ارتباط عاطفی، حمایت روانی، شناخت نیازهای فردی دانش آموزان و تقویت تعاملات اجتماعی تمرکز کنند. با این حال، بهره گیری موثر از هوش مصنوعی نیازمند آموزش معلمان، توسعه سواد دیجیتال، رعایت اصول اخلاقی و حفظ جایگاه انسانی معلم در فرآیند آموزش است. در مجموع، هوش مصنوعی نه به عنوان جایگزین معلم، بلکه به عنوان ابزاری حمایتی می تواند به کاهش فرسودگی شغلی، افزایش رضایت حرفه ای معلمان و تقویت ابعاد تربیتی نظام آموزشی کمک کند.کلمات کلیدی:هوش مصنوعی، فرسودگی شغلی معلمان، تعاملات تربیتی، تعاملات عاطفی، فناوری آموزشی، سلامت حرفه ای معلم، مدیریت زمان، آموزش هوشمند.