تاثیر استفاده از «روش های تدریس مبتنی بر حل مسئله» در درک و کاربردی سازی مفاهیم اخلاقی و احکام در درس دینی و قرآن

درس دینی و قرآن یکی از مهم ترین دروس تربیتی نظام آموزش وپرورش است که هدف آن تنها انتقال مفاهیم اعتقادی و احکام اسلامی نیست، بلکه پرورش شخصیت اخلاقی، تقویت هویت دینی و توانمندسازی دانش آموزان برای به کارگیری آموزه های دینی در زندگی روزمره را دنبال می کند. با این حال، یکی از چالش های اساسی آموزش این درس، غلبه روش های حافظه محور و فاصله میان یادگیری نظری مفاهیم اخلاقی و توانایی کاربرد عملی آن ها در موقعیت های واقعی است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر استفاده از روش های تدریس مبتنی بر حل مسئله در درک و کاربردی سازی مفاهیم اخلاقی و احکام در درس دینی و قرآن انجام شده است. روش پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر شیوه اجرا، توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعه منابع کتابخانه ای و بررسی پژوهش های مرتبط است. یافته های پژوهش نشان داد که روش تدریس مبتنی بر حل مسئله با ایجاد موقعیت های واقعی، تقویت مشارکت فعال، افزایش تفکر انتقادی، توسعه مهارت تصمیم گیری و فراهم کردن فرصت تحلیل مسائل اخلاقی، موجب تعمیق یادگیری دانش آموزان و افزایش توانایی آنان در استفاده از آموزه های دینی در زندگی روزمره می شود. همچنین مشخص شد که این روش می تواند فاصله میان دانستن و عمل کردن را کاهش داده و مفاهیم اخلاقی و احکام اسلامی را از سطح حفظ مطالب به سطح فهم، تحلیل و رفتار عملی ارتقا دهد. نتایج پژوهش تاکید می کند که بهره گیری از روش های فعال و مسئله محور در آموزش دینی، ضمن افزایش انگیزه و علاقه دانش آموزان، زمینه تربیت افرادی متفکر، مسئولیت پذیر و پایبند به ارزش های اخلاقی و اسلامی را فراهم می سازد. بنابراین، پیشنهاد می شود معلمان درس دینی و قرآن با استفاده از موقعیت های مسئله محور و فعالیت های مشارکتی، زمینه یادگیری عمیق تر و کاربردی تر مفاهیم دینی را فراهم کنند.کلمات کلیدی:روش تدریس مبتنی بر حل مسئله، آموزش دینی و قرآن، مفاهیم اخلاقی، احکام اسلامی، یادگیری فعال، کاربردی سازی یادگیری، تفکر انتقادی، تربیت دینی.