نقش مربیگری اخلاقی (Mentoring) مبتنی بر ارزش های دینی در محیط های آموزش مجازی

هدف: پژوهش حاضر با هدف مرور نظام مند پژوهش های انجام شده در حوزه نقش مربیگری اخلاقی (Mentoring) مبتنی بر ارزش های دینی در محیط های آموزش مجازی صورت گرفته است. روش: این مقاله به روش مروری و با بررسی جامع منابع علمی معتبر داخلی و خارجی منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۶ تدوین شده است. یافته ها: یافته ها نشان می دهد که مربیگری اخلاقی مبتنی بر ارزش های دینی در محیط های آموزش مجازی، با تکیه بر مفاهیمی نظیر ادب (Adab)، امانت (Amanah) و تبین (Tabayyun)، چارچوبی توانمند برای پاسخگویی به چالش های اخلاقی و تربیتی فضای مجازی فراهم می آورد. پیاده سازی موفق این رویکرد با چالش هایی از جمله فاصله مکانی-زمانی، چالش های ارتباطی، کاهش گفتگوهای غیررسمی، نگرانی های مربوط به حریم خصوصی و تفاوت های فرهنگی مواجه است. راهبردهای موثر شامل ایجاد قراردادهای یادگیری شفاف، برقراری ارتباطات غیررسمی از طریق بسترهای مجازی، ارائه بازخورد سازنده، و بازتعریف هویت و نقش مربی به عنوان «تسهیل گر ارزش ها» و «الگوی اخلاقی» شناسایی شده اند. نتیجه گیری: مربیگری اخلاقی مبتنی بر ارزش های دینی، با تکیه بر مفاهیم بنیادین اسلامی نظیر ادب، امانت و تبین، می تواند پاسخی موثر به بحران های اخلاقی ناشی از دیجیتالی شدن آموزش ارائه دهد. در ایران، با وجود ظرفیت های عظیم فرهنگی و دینی، شکاف های پژوهشی و اجرایی قابل توجهی در زمینه پیاده سازی این رویکرد در محیط های آموزش مجازی وجود دارد که ضرورت پژوهش های بیشتر و سیاست گذاری هدفمند را آشکار می سازد.