خلاقیت ماشینی یا انسانی؟ پرورش خلاقیت اصیل در دانش آموزان در سایه تولید محتوای سریع توسط AI.

گسترش سریع هوش مصنوعی در بافت آموزشی، پارادایمی جدید را در نحوه دسترسی دانش آموزان به اطلاعات و تولید محتوا ایجاد کرده است. اگرچه ابزارهای هوش مصنوعی سرعت و کارایی بی سابقه ای در تولید محتوا ارائه می دهند، اما چالش های قابل توجهی را برای پرورش خلاقیت اصیل انسانی در میان دانش آموزان به وجود آورده اند. این پژوهش به بررسی تنش میان خروجی های تولیدشده توسط ماشین و نیازهای توسعه ای خلاقیت انسانی در محیط های آموزشی می پردازد. با تکیه بر نظریه های جامعه شناختی-فرهنگی خلاقیت و نظریه بار شناختی، این پژوهش استدلال می کند که وابستگی بیش از حد به هوش مصنوعی برای تولید محتوا ممکن است منجر به «بار شناختی خارجی» یا انتقال بار فکری به ماشین شود که این امر پردازش عمیق و تفکر واگرا را که برای اندیشه اصیل ضروری است، تضعیف می کند. از طریق تحلیل کیفی ادبیات موجود و مطالعه موردی از سیستم های آموزشی ایران و بین الملل، این مقاله پیامدهای تربیتی ادغام هوش مصنوعی را بررسی می کند. یافته ها نشان می دهند که اگرچه هوش مصنوعی می تواند به عنوان یک داربست قدرتمند برای ایده پردازی خلاقانه عمل کند، اما استفاده بدون تنظیم بندی آن خطر یکسان سازی خروجی دانش آموزان و کاهش ارزش تلاش فکری را به همراه دارد. این مطالعه با ارائه چارچوب های روش شناختی که بر فرآیند به جای محصول تاکید دارند، به نتیجه گیری می رسد؛ چارچوب هایی که ارزیابی انتقادی و اصلاح تکرارشونده محتوای تولیدشده توسط هوش مصنوعی را برای تقویت شایستگی خلاقیت واقعی ترویج می کنند.واژگان کلیدی: هوش مصنوعی در آموزش، خلاقیت اصیل، تولید محتوای دیجیتال، تفکر واگرا، بار شناختی، پرورش خلاقیت، فناوری آموزشی.