نقش عوارض ژئومورفولوژیکی (شیب، گسل و توپوگرافی) در شکل گیری بافت فرسوده و ارائه راهکارهای بازآفرینی پایدار شهری

بافت های فرسوده شهری در ایران، علاوه بر مسائل کالبدی، اجتماعی و اقتصادی، به طور قابل توجهی تحت تاثیر عوارض ژئومورفولوژیکی قرار دارند. شیب، گسل و توپوگرافی به عنوان سه عامل اساسی ژئومورفولوژیک، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری، گسترش و تشدید آسیب پذیری این بافت ها ایفا می کنند. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی- به بررسی نقش این سه عامل در شکل گیری بافت های فرسوده شهری و ارائه راهکارهای بازآفرینی پایدار شهری می پردازد. یافته ها نشان می دهد که شیب های تند، نزدیکی به گسل های فعال و توپوگرافی ناهموار، مهم ترین موانع طبیعی در توسعه پایدار شهری و از عوامل اصلی شکل گیری و تداوم بافت های فرسوده به شمار می روند. در این راستا، بازآفرینی پایدار شهری نیازمند رویکردی یکپارچه است که ملاحظات ژئومورفولوژیکی را در کنار ابعاد کالبدی، اجتماعی و اقتصادی مدنظر قرار دهد. راهکارهای ارائه شده شامل پهنه بندی ژئومورفولوژیک، طراحی سازگار با توپوگرافی، استحکام بازی ساختمان ها در حریم گسل ها و بازآفرینی مبتنی بر تاب آوری است.

کلیدواژه ها:

ژئومورفولوژی شهری ، بافت فرسوده ، شیب ، گسل ، توپوگرافی ، بازآفرینی پایدار شهری