توزیع فضایی کاربری های مختلط و تاثیر آن بر کارایی عملکردی ساختار کالبدی در مناطق مرکزی شهر

مناطق مرکزی شهرها به عنوان هسته های اصلی فعالیت های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، از حساسترین و پیچیده ترین بخش های ساختار شهری به شمار می روند. توزیع فضایی کاربری های زمین در این مناطق، نقشی تعیین کننده در کارایی عملکردی و انسجام کالبدی ساختار شهری ایفا می کند. رویکرد کاربری مختلط به عنوان یکی از اصول کلیدی در نظریات نوین شهرسازی نظیر نوشهرگرایی و رشد هوشمند، با هدف افزایش تنوع عملکردی، کاهش سفرهای درون شهری و ارتقای سرزندگی شهری مطرح شده است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی- و با استفاده از منابع کتابخانه ای و اسنادی به بررسی رابطه میان توزیع فضایی کاربری های مختلط و کارایی عملکردی ساختار کالبدی در مناطق مرکزی شهر می پردازد. یافته ها نشان می دهد که اختلاط کاربری ها در چهار بعد مکانی (هم مکان، افقی، عمودی و زمانی) می تواند به عنوان متغیری موثر در شدت و کارایی کاربری زمین شهری به کار گرفته شود. همچنین، توزیع نامتوازن کاربری های مختلط در مناطق مرکزی، با پدیده هایی نظیر زوال شهری و کاهش کارایی عملکردی ساختار کالبدی همراه است. در پایان، راهکارهایی برای ساماندهی توزیع فضایی کاربری های مختلط به منظور ارتقای کارایی عملکردی مناطق مرکزی شهر ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

کاربری مختلط ، توزیع فضایی ، کارایی عملکردی ، ساختار کالبدی ، مناطق مرکزی شهر ، نوشهرگرایی