بررسی قابلیت های تطبیق پذیری بناهای صنعتی برای تامین مسکن در فرایند بازآفرینی شهری

بناهای صنعتی متروک و کم استفاده، بخش قابل توجهی از بافت شهری شهرهای ایران را به خود اختصاص داده اند. هم زمان با افزایش جمعیت شهری و تشدید بحران مسکن، استفاده ی مجدد تطبیقی از این بناها به عنوان راهبردی پایدار و کارآمد برای تامین مسکن و بازآفرینی شهری مطرح شده است. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی- به بررسی قابلیت های تطبیق پذیری بناهای صنعتی برای تبدیل به کاربری مسکونی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که ویژگی هایی همچون سازه های مدولار، پلان های منعطف، ارتفاع زیاد سقف ها و نورگیری مناسب، این بناها را به گزینه هایی مستعد برای تغییر کاربری به مسکن تبدیل کرده است. با این حال، چالش هایی نظیر محدودیت های قانونی، هزینه های اقتصادی، مسائل سازه ای و الزامات حفاظت از میراث صنعتی، موانعی جدی در این مسیر به شمار می روند. پژوهش با ارائه ی چارچوبی برای ارزیابی پتانسیل تطبیق پذیری و معرفی راهکارهای طراحی، به دنبال توسعه ی رویکردی سیستماتیک برای تبدیل بناهای صنعتی به مسکن در فرایند بازآفرینی شهری است.

کلیدواژه ها:

استفاده ی مجدد تطبیقی ، بناهای صنعتی ، مسکن ، بازآفرینی شهری ، میراث صنعتی