ارائه مدل ارزیابی زمینه گرایی در معماری الحاقی محیط های معماری بر پایه معیارهای طراحی

زمینه گرایی یکی از اصول بنیادین در طراحی معماری الحاقی است که نقش مهمی در ایجاد هماهنگی میان مداخلات جدید و ویژگی های کالبدی، فضایی و هویتی محیط های معماری ایفا می کند. با وجود اهمیت این رویکرد، نبود یک مدل ارزیابی جامع موجب شده است سنجش میزان انطباق طرح های الحاقی با زمینه موجود با چالش های متعددی همراه باشد. هدف این پژوهش، ارائه مدل ارزیابی زمینه گرایی در معماری الحاقی محیط های معماری بر پایه معیارهای طراحی است. پژوهش با روش توصیفی–تحلیلی انجام شده و داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای، بررسی نمونه های منتخب و تحلیل شاخص های طراحی گردآوری شده اند. سپس معیارهایی شامل هماهنگی فرمی، مقیاس، تناسبات، مصالح، سازمان دهی فضایی، خوانایی، پیوستگی کالبدی و هویت معماری در قالب یک مدل ارزیابی یکپارچه تحلیل شدند. نتایج نشان می دهد به کارگیری این مدل می تواند کیفیت تصمیم گیری در طراحی الحاقات را ارتقا داده و زمینه ساز حفظ انسجام معماری، تقویت هویت محیط و افزایش کیفیت مداخلات معاصر در محیط های معماری شود.

کلیدواژه ها:

زمینه گرایی ، معماری الحاقی ، محیط های معماری ، معیارهای طراحی ، مدل ارزیابی