تبیین نقش میانجی گری رضایت شغلی در رابطه بین مسیر شغلی مبتنی بر شایستگی و کاهش جابجایی

سرمایه های انسانی ارزشمندترین دارایی هر سازمانی هستند و شهرداری ها به عنوان متولیان اصلی اداره شهرها، برای ارائه خدمات مطلوب نیازمند نیروی انسانی متعهد و باثبات هستند. با این حال، پدیده جابجایی نیروی متخصص در سال های اخیر به چالشی جدی برای این نهادها تبدیل شده است. این پژوهش با هدف ارائه الگویی برای کاهش جابجایی کارکنان از طریق طراحی مسیر شغلی هم سو با شایستگی های فردی انجام گرفته است. روش تحقیق، توصیفی از نوع پیمایشی و ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه های محقق ساخته و استاندارد بوده که میان نمونه ای ۲۵۰ نفری از کارکنان شهرداری توزیع شده است. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) نشان داد که شایستگی های فردی به طور مستقیم و غیرمستقیم (از طریق افزایش رضایت شغلی و تعهد سازمانی) بر کاهش نرخ جابجایی موثر است. به طوری که ۴۲ درصد از تغییرات در کاهش جابجایی، توسط متغیر برنامه ریزی مسیر شغلی مبتنی بر شایستگی تبیین می شود. یافته های اصلی دلالت بر این دارد که شهرداری ها به جای اتکا به روش های سنتی حفظ نیرو (مانند افزایش حقوق صرف)، باید با استفاده از ماتریس شایستگی، برای هر کارمند مسیر شغلی شفاف، عادلانه و قابل دسترس ترسیم نمایند. اجرای این راهکار نه تنها موجب صرفه جویی اقتصادی در هزینه های استخدام مجدد می شود، بلکه تصویر برند کارفرمایی شهرداری را در بازار کار رقابتی امروز بهبود می بخشد.

کلیدواژه ها:

مدیریت شایستگی ، مسیر پیشرفت شغلی ، ترک خدمت ، بهره وری نیروی انسانی ، شهرداری