بررسی تغییر الگوهای یادگیری دانش آموزان و ورود ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، فرصت های تازه ای برای بازاندیشی در شیوه های آموزش فارسی

آموزش ادبیات فارسی در مدارس ایران در مرحله ای قرار گرفته است که نیازمند تلفیق هوشمندانه میراث فرهنگی و فناوری های نوین است. هوش مصنوعی می تواند فرصت ارزشمندی برای بهبود کیفیت آموزش، افزایش مشارکت دانش آموزان و تقویت مهارت های زبانی و ادبی ایجاد کند؛ اما این فرصت تنها زمانی به نتیجه مطلوب می رسد که با شناخت دقیق محدودیت ها، آموزش معلمان و رعایت اصول اخلاقی همراه باشد.نگاه آینده نگر به هوش مصنوعی در آموزش ادبیات فارسی، نگاهی است که فناوری را در خدمت انسان قرار می دهد. هدف اصلی، ساختن نسلی نیست که صرفا بتواند از ابزارهای هوشمند استفاده کند؛ بلکه تربیت دانش آموزانی است که بتوانند با بهره گیری آگاهانه از فناوری، بهتر بیندیشند، خلاقانه تر بنویسند و ارتباط عمیق تری با زبان و فرهنگ فارسی برقرار کنند

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش ادبیات فارسی ، دبیرستان ، یادگیری شخصی سازی شده ، فناوری آموزشی ، نگارش خلاق ، ارزشیابی آموزشی ، آموزش هوشمند ، یادگیری دیجیتال ، برنامه درسی