بررسی تاثیر تکنیک های انگیزشی بر مشارکت دانش آموزان در کلاس های ورزش

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر تکنیک های انگیزشی بر مشارکت دانش آموزان در کلاس های ورزش انجام شد. این تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر روش شناسی توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که تعداد آن ها ۲۸۵۰۰۰ نفر برآورد شد. حجم نمونه با استفاده از جدول کرجسی و مورگان ۳۸۴ نفر تعیین گردید که به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته ای بود که بر اساس نظریه خودتعیین گری دسی و ریان (۲۰۰۰) و مدل انگیزشی ورزشی پلیس و همکاران (۲۰۱۲) طراحی شد و روایی آن توسط هشت تن از متخصصان مدیریت ورزشی و روان شناسی ورزش تایید شد (CVI = ۰.۸۶، CVR = ۰.۷۹). پایایی ابزار نیز از طریق ضریب آلفای کرونباخ ۰.۹۱ و پایایی ترکیبی ۰.۸۸ محاسبه شد. یافته های پژوهش نشان داد که میانگین نمره مشارکت دانش آموزان در کلاس های ورزش پس از به کارگیری تکنیک های انگیزشی به طور معناداری بالاتر از حد متوسط بود (t = ۱۵.۷۲، p < ۰.۰۰۱). همچنین نتایج نشان داد که تکنیک های انگیزشی درونی نسبت به تکنیک های انگیزشی بیرونی تاثیر بیشتری بر افزایش مشارکت دانش آموزان دارند. این پژوهش بر لزوم توجه معلمان تربیت بدنی به به کارگیری تکنیک های انگیزشی متنوع و به ویژه تکنیک های درونی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

تکنیک های انگیزشی ، مشارکت ، کلاس های ورزش ، دانش آموزان ، انگیزش درونی ، انگیزش بیرونی ، نظریه خودتعیین گری