بررسی نقش مدرسه به عنوان دومین محیط اجتماعی بر رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی دانش آموزان

موفقیت آموزشی و پرورش همه جانبه دانش آموزان، نتیجه عملکرد یک عامل منفرد نیست، بلکه حاصل تعامل پیچیده و هماهنگ مجموعه ای از عوامل فردی، خانوادگی، مدرسه ای و اجتماعی است. در گذشته، بسیاری از دیدگاه ها موفقیت تحصیلی را عمدتا به توانایی های شناختی دانش آموز، تلاش فردی یا کیفیت تدریس معلم مرتبط می دانستند، اما مطالعات جدید در حوزه علوم تربیتی نشان می دهد که کیفیت روابط اجتماعی، میزان حمایت های عاطفی و آموزشی و سطح همکاری میان نهادهای تربیتی، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری مسیر رشد دانش آموزان دارد. بر این اساس، مدرسه موفق مدرسه ای نیست که تنها بر انتقال دانش تمرکز کند، بلکه محیطی است که در آن خانواده، معلم، مدیر، دانش آموز و جامعه در یک شبکه ارتباطی سازنده برای تحقق اهداف آموزشی و تربیتی همکاری می کنند.نتایج تحلیل مولفه های مورد بررسی نشان می دهد که مشارکت خانواده یکی از اساسی ترین عوامل موثر بر پیشرفت تحصیلی و رشد شخصیتی دانش آموزان است. خانواده هایی که در فرآیند آموزش فرزندان خود حضور فعال دارند، نه تنها موجب افزایش انگیزه و مسئولیت پذیری دانش آموزان می شوند، بلکه نگرش مثبت تری نسبت به یادگیری، مدرسه و آینده تحصیلی در آنان ایجاد می کنند. ارتباط موثر والدین با مدرسه، پیگیری وضعیت آموزشی فرزندان، حمایت عاطفی، ایجاد شرایط مناسب برای مطالعه و توجه به نیازهای فردی دانش آموز، همگی زمینه هایی را فراهم می کنند که دانش آموز احساس ارزشمندی، حمایت و امنیت بیشتری داشته باشد. چنین شرایطی باعث می شود دانش آموز با اعتمادبه نفس بالاتر در فعالیت های آموزشی مشارکت کند، مشکلات تحصیلی خود را بهتر مدیریت نماید و انگیزه بیشتری برای پیشرفت داشته باشد. بنابراین، خانواده نه به عنوان نهادی جدا از مدرسه، بلکه به عنوان یکی از شرکای اصلی نظام تعلیم و تربیت باید مورد توجه قرار گیرد

کلیدواژه ها:

مشارکت خانواده ، حمایت مدرسه ، سرمایه اجتماعی ، رشد تحصیلی ، رشد تربیتی ، دانش آموزان