بررسی نقش اضطراب زبان، خودکارآمدی ارتباطی و تمایل به برقراری ارتباط در مهارت گفتاری زبان آموزان انگلیسی

در دهه های اخیر، گسترش ارتباطات بین المللی، توسعه فناوری های ارتباطی، جهانی شدن اقتصاد، رشد تعاملات علمی و فرهنگی و افزایش نیاز به همکاری های فرامرزی، موجب شده است که تسلط بر زبان انگلیسی به عنوان زبان بین المللی علم، تجارت، فناوری و ارتباطات، به یکی از مهم ترین مهارت های مورد نیاز افراد در قرن بیست و یکم تبدیل شود. در این میان، آموزش زبان انگلیسی دیگر صرفا بر یادگیری قواعد دستوری یا حفظ واژگان متمرکز نیست، بلکه هدف اصلی آن توانمندسازی زبان آموزان برای برقراری ارتباط موثر، روان و هدفمند در موقعیت های واقعی زندگی است. از این رو، رویکردهای نوین آموزش زبان بر توسعه شایستگی ارتباطی تاکید دارند؛ شایستگی ای که مستلزم توانایی استفاده مناسب، روان و موثر از زبان در تعاملات اجتماعی است. در میان چهار مهارت اصلی زبان شامل شنیدن، صحبت کردن، خواندن و نوشتن، مهارت گفتاری از جایگاه ویژه ای برخوردار است؛ زیرا آشکارترین نمود توانایی ارتباطی فرد محسوب می شود و اغلب نخستین معیاری است که بر اساس آن میزان تسلط زبان آموز بر زبان دوم مورد ارزیابی قرار می گیرد. مهارت گفتاری پیچیده ترین و در عین حال چالش برانگیزترین مهارت در فرایند یادگیری زبان دوم به شمار می رود. برخلاف مهارت های خواندن و نوشتن که فرصت بیشتری برای برنامه ریزی، بازنگری و اصلاح دارند، گفتار مستلزم پردازش هم زمان اطلاعات، بازیابی سریع واژگان، به کارگیری ساختارهای دستوری، تلفظ صحیح، رعایت ویژگی های کاربردشناختی زبان و مدیریت تعاملات اجتماعی است. در این پژوهش که به شیوه مروری و با مطالعه کتابخانه ای و مراجعه به مقاله ها و تحقیق های چاپ شده و مطالب دیجیتالی گرد آوری شده است و سعی بر آن شده که به بررسی نقش اضطراب زبان، خودکارآمدی ارتباطی و تمایل به برقراری ارتباط در مهارت گفتاری زبان آموزان انگلیسی پرداخته شود. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که اضطراب زبان، خودکارآمدی ارتباطی و تمایل به برقراری ارتباط نقش مهمی در مهارت گفتاری زبان آموزان انگلیسی دارند؛ به گونه ای که کاهش اضطراب و تقویت خودکارآمدی و تمایل به تعامل می تواند زمینه بهبود عملکرد گفتاری را فراهم کند.

کلیدواژه ها:

اضطراب زبان ، خودکارآمدی ارتباطی ، ارتباط ، مهارت گفتاری ، زبان آموزان