تاثیر سبک های تدریس معلم بر انگیزه و پیشرفت دانش آموز

هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر سبک های تدریس معلم بر انگیزه و پیشرفت دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود. پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها، توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری شامل کلیه دبیران و دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر تهران به تعداد ۱۲۵۰۰۰ نفر بود که با استفاده از فرمول کوکران، حجم نمونه ۳۸۲ نفر تعیین شد. نمونه گیری به روش خوشه ای چندمرحله ای انجام گرفت. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه محقق ساخته سبک های تدریس (مبتنی بر الگوی گراشا، ۱۹۹۶)، پرسشنامه انگیزش تحصیلی هارتر (۱۹۸۱) و پرسشنامه پیشرفت تحصیلی بود. روایی پرسشنامه ها از طریق روایی محتوایی با نظر خبرگان و تحلیل عاملی تاییدی و پایایی آن ها با ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۰/۸۹، ۰/۸۵ و ۰/۸۲ تایید شد. برای تحلیل داده ها از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف و آزمون تی تک نمونه ای در سطح معناداری ۰/۰۵ استفاده شد. یافته ها نشان داد که بین سبک های تدریس معلمان (شامل سبک های خبره، تسهیل گر، شخصی، رسمی، نمایشی و تفویضی) با انگیزه و پیشرفت دانش آموزان رابطه معناداری وجود دارد. سبک تدریس تسهیل گر و خبره بیشترین تاثیر مثبت را بر انگیزه درونی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان داشت. همچنین، سبک تدریس رسمی و نمایشی تاثیر منفی بر انگیزه دانش آموزان داشت. نتایج آزمون تی تک نمونه ای نشان داد که میانگین نمرات انگیزه و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در گروه معلمان با سبک تدریس تسهیل گر به طور معناداری بالاتر از مقدار متوسط (۳) است (p<۰/۰۰۱). این پژوهش می تواند به برنامه ریزان آموزشی و معلمان در بهبود فرایند یاددهی-یادگیری و افزایش انگیزه و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

سبک های تدریس ، انگیزه تحصیلی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ، دوره دوم متوسطه