نقش ورزش در کاهش استرس و اضطراب دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش ورزش در کاهش استرس و اضطراب دانش آموزان دوره متوسطه شهر تهران بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها توصیفی-پیمایشی بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ تشکیل دادند که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، تعداد ۸۰ نفر (۴۰ دختر و ۴۰ پسر) به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته ۲۰ گویه ای بر اساس طیف پنج درجه ای لیکرت بود که روایی آن توسط متخصصان تربیت بدنی و روان شناسی ورزشی تایید و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ ۰/۸۹ به دست آمد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف به منظور بررسی فرض نرمال بودن توزیع داده ها و از آزمون تی تک نمونه ای برای مقایسه میانگین نمرات با مقدار میانی مقیاس (عدد ۳) استفاده شد. نتایج آزمون کولموگروف-اسمیرنوف نشان داد که توزیع داده ها نرمال است (p>۰/۰۵). یافته های آزمون تی تک نمونه ای نشان داد که میانگین نمرات کلیه گویه ها به طور معناداری بالاتر از مقدار میانی (۳) است (p<۰/۰۰۱)، که نشان دهنده تایید نقش موثر ورزش در کاهش استرس و اضطراب دانش آموزان است. بر اساس یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که ورزش به عنوان یک عامل غیردارویی و طبیعی، نقش قابل توجهی در کاهش سطوح استرس و اضطراب دانش آموزان ایفا می کند و مسئولان مدارس باید با فراهم سازی امکانات ورزشی و برنامه ریزی منظم، زمینه مشارکت هرچه بیشتر دانش آموزان در فعالیت های ورزشی را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

ورزش ، استرس ، اضطراب ، دانش آموزان ، تربیت بدنی ، سلامت روان.