تاثیر ترومای کودکی بر سلامت روان در بزرگسالی

ترومای کودکی به عنوان یکی از گسترده ترین آسیب های روان شناختی دوران رشد، شامل ابعاد گوناگونی همچون سوءاستفاده جسمی، عاطفی، جنسی و غفلت جسمی و عاطفی می شود که پیامدهای آن تا دوران بزرگسالی تداوم یافته و سلامت روان فرد را به طور جدی تهدید می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر ترومای کودکی بر سلامت روان در بزرگسالی انجام شد. این تحقیق از نوع توصیفی-همبستگی بوده و با رویکرد مقطعی اجرا گردید. جامعه آماری پژوهش را تمامی افراد بزرگسال ۲۰ تا ۵۰ ساله شهر تهران تشکیل دادند که از میان آن ها ۲۸۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه ترومای کودکی (CTQ) ساخته برنشتاین و فینک (۱۹۹۸) و پرسشنامه سلامت عمومی ۲۸ سوالی (GHQ-۲۸) تدوین گلدبرگ و ویلیامز (۱۹۸۸) بود. تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون کولموگروف-اسمیرنوف و آزمون تی تک نمونه ای انجام شد. یافته های پژوهش نشان داد که ترومای کودکی بر ابعاد مختلف سلامت روان شامل نشانه های جسمانی، اضطراب و بی خوابی، اختلال در کارکرد اجتماعی و افسردگی شدید در دوران بزرگسالی تاثیر معناداری دارد (p < ۰.۰۰۱). نتایج آزمون تی تک نمونه ای بیانگر آن بود که میانگین نمرات تمامی خرده مقیاس های سلامت روان در افراد دارای سابقه ترومای کودکی به طور معناداری بالاتر از نقطه برش پرسشنامه است که نشان دهنده آسیب پذیری این افراد در حوزه سلامت روان است. این یافته ها بر ضرورت اجرای مداخلات پیشگیرانه، برنامه های شناسایی زودهنگام و رویکردهای درمانی آگاه از تروما برای کاهش پیامدهای بلندمدت روان شناختی ترومای کودکی تاکید می ورزد. کاربردهای این پژوهش برای حوزه های بالینی، سیاست گذاری سلامت عمومی و برنامه های آموزشی مورد بحث قرار گرفته است

کلیدواژه ها:

ترومای کودکی ، سلامت روان ، بزرگسالی ، تجارب ناگوار دوران کودکی ، اختلالات روان شناختی