نقش هوش مصنوعی در ارزیابی تکوینی دانش آموزان

ارزیابی تکوینی به عنوان یکی از موثرترین راهبردهای بهبود یادگیری، همواره با چالش هایی نظیر حجم بالای کار معلمان، محدودیت در ارائه بازخورد شخصی سازی شده، و دشواری پایش مستمر پیشرفت دانش آموزان مواجه بوده است. ظهور هوش مصنوعی، به ویژه مدل های زبانی بزرگ و یادگیری ماشین، افق های تازه ای را در این حوزه گشوده است. این مقاله به بررسی نقش هوش مصنوعی در تحول ارزیابی تکوینی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند از مسیرهای مختلفی مانند ارائه بازخورد فوری و شخصی سازی شده، تحلیل خودکار پاسخ های پیچیده، تولید پرسش های تطبیقی، و ارائه تحلیل های لحظه ای به معلمان، به ارتقای کیفیت ارزیابی تکوینی کمک کند. پژوهش های تجربی حاکی از آن است که استفاده از بازخورد هوش مصنوعی، به ویژه بازخورد چندسطحی، می تواند عملکرد یادگیرندگان را بهبود بخشد و به دانش آموزان دارای عملکرد ضعیف تر، یاری بیشتری برساند. با این حال، چالش هایی نظیر خطر توهمات الگوریتمی، طولانی بودن برخی بازخوردها و ایجاد بار شناختی، و نیز دغدغه های عدالت آموزشی و حفظ حریم خصوصی، نیازمند توجه جدی است. مقاله نتیجه می گیرد که هوش مصنوعی ابزاری توانمند، اما نه جایگزین، برای معلمان در فرایند ارزیابی تکوینی است و موفقیت آن در گرو طراحی آگاهانه، نظارت انسانی، و توجه به بافت محلی آموزش است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، ارزیابی تکوینی ، دانش آموزان.