تدوین الگوی بومی برنامه ریزی آموزش مبتنی بر بازخورد برای بهبود روش های تدریس درمدارس

هدف پژوهش حاضر تدوین الگوی بومی برنامه ریزی آموزش مبتنی بر بازخورد برای بهبود روش های تدریس در مدارس بود. این پژوهش با رویکردی کیفی و از نوع پژوهش کاربردی توسعه ای انجام شد. در روند پژوهش، ابتدا منابع نظری، اسناد بالادستی، و یافته های پژوهش های مرتبط درباره بازخورد و برنامه ریزی آموزشی بررسی شد. سپس داده های گردآوری شده با روش تحلیل مضمون و کدگذاری نظام مند تحلیل گردید. مدل تحلیل مطالب بر پایه شناسایی مولفه های اصلی، مقوله های فرعی، و روابط میان آن ها شکل گرفت. یافته ها نشان داد که بازخورد موثر زمانی بیشترین کارایی را دارد که در قالبی مستمر، هدفمند، و متناسب با نیازهای معلمان و دانش آموزان اجرا شود. همچنین مشخص شد که برنامه ریزی آموزشی مبتنی بر بازخورد می تواند به اصلاح روش های تدریس، افزایش تعامل کلاسی، و بهبود یادگیری منجر شود. نتایج پژوهش بیانگر آن بود که توجه به زمینه های فرهنگی، ساختار مدرسه، و ویژگی های بومی نظام آموزشی در طراحی الگو ضروری است. بر اساس یافته ها، الگوی پیشنهادی شامل مراحل نیازسنجی، دریافت بازخورد، تحلیل بازخورد، اصلاح برنامه، اجرای مجدد، و ارزیابی پایانی است. این الگو می تواند به عنوان چارچوبی عملی برای ارتقای کیفیت تدریس در مدارس مورد استفاده قرار گیرد. همچنین استفاده از آن موجب افزایش مسئولیت پذیری حرفه ای معلمان و بهبود تصمیم گیری آموزشی می شود. در مجموع، پژوهش نشان داد که بومی سازی برنامه ریزی آموزشی مبتنی بر بازخورد، اثربخشی روش های تدریس را به طور معناداری افزایش می دهد. بنابراین، به کارگیری این الگو در مدارس می تواند زمینه ساز بهبود مستمر فرایند آموزش و یادگیری باشد.

کلیدواژه ها:

الگوی بومی ، برنامه ریزی آموزشی ، بازخورد ، روش های تدریس ، مدارس ، بهبود یادگیری